Eenmaal op de grote brug, sta ik pardoes stil. In de verte lijkt de maan als een halve sinaasappel vlak boven het dorpje IJzendoorn te hangen. Donker oranje, precies half door midden. Wat een ongelooflijk mooi gezicht.

Grappig eigenlijk dat het concert van vanavond met de zon begon. Vanavond mochten we met ca 35 mensen een bijzonder concert bijwonen op een huisorgel. Ik had mijn speedpedelec gepakt om naar dit concert te fietsen. Het was een prachtige rustige avond. Op de Prins Willem-Alexanderbrug zag ik de zon ondergaan boven een zeer laagstaande Waal. De schepen varen heel rustig, behoorlijk hoog op het water liggend dus niet vol en soms in file omdat passeren onmogelijk is. Na 22 km beland ik in Puijflijk.

In Puiflijk, een klein dorp in het Land van Maas en Waal, net ten zuiden van Druten, woont een orgelliefhebber die zijn huis zodanig heeft verbouwd en gebouwd dat er een heuse concertzaal aanwezig is. En daarin staat een compleet orgel, geënt op de orgels van Cavaillé-Coll. Het is door hemzelf gebouwd, uiteraard met hulp van veel anderen en steun van Verschueren Orgelbouw. 6000 uur werk zit er zo’n beetje in.

Het heet het Saamhorigheidsorgel, een prachtige naam, die gebaseerd is op diverse feiten, nog afgezien van de vele mensen die het samen hebben gebouwd. Een orgel bestaat uit verschillende stemmen of registers die elk een eigen klankkleur hebben. Als het goed is, worden de klankkleuren zorgvuldig en gebalanceerd samengesteld en dan voegen ze zich naar elkaar en horen ze bij elkaar. Ze vertellen gezamenlijk en afzonderlijk hun verhalen. Als uitvoerders en toehoorders bij een concert ervaar je gezamenlijk en apart de muziek.

We worden ontvangen met koffie, thee en koekjes en na een kort welkomstwoord lopen we naar de kleine concertzaal. De vloer is van beton, de wanden van ondoorzichtig glazen panelen, de achterwand bestaat uit twee grote deuren en aan de andere korte wand staat het fraai uitziende orgel. Het leuke is dat ik dit orgel zo’n 14 jaar geleden al twee keer beluisterd heb.

Arjen Leistra zal vanavond voor ons concerteren en hij heeft en programma gekozen in de stijl van het orgel: Frans-romantisch.

Hij begint met een mij onbekende componist, Dailler. Electa ut Sol, stralend als de zon. Het beginakkoord klinkt als een klok en wat een prachtig stuk is dit.

Het bijzondere aan dit orgel is dat de organist met zijn gezicht naar ons toe zit. En omdat de zaal niet groot is, hoor je alle geluiden die gemaakt worden bij het spelen. Heel intiem eigenlijk, en voor de organist ook wel confronterend. Heel vaak zit een organist ‘veilig’ boven in de kerk.

Na de zonsopgang, volgt de tweede orgelsymfonie van Widor, die ik vorige week ook al in Den Haag beluisterde. Dan merk je wat de setting doet met muziek. Het klinkt echt anders, net zo mooi, maar anders. De organist krijgt hiervoor een spontaan tussentijds applaus.

Na Widor volgt een verfijnd tryptique van Vierne en afsluiting is Dupre, een prachtige prelude met fuga. Ik blijf dat toch zo’n mooie muziekvorm vinden.

We kunnen het orgel van dichtbij bekijken en dan op naar de hapjes en drankjes. Na een gezellig samenzijn, pak ik mijn speedpedelec en door de donkere avond ga ik naar huis. Op de dijk bij huis verrek ik bijna mijn nek om de maan te zien, inmiddels lichtoranje en wat hoger aan de lucht.

Als ik in bed lig, kan ik nog een paar minuten lang de maan, inmiddels wit, aan de hemel zien staan.