Op het schellinkje, zo heet dat toch? Als je op de goedkoopste plaats zit bij een uitvoering? Het maakt mij niet uit. Ik kan wel niets van het concert zien, maar des te beter horen. Ik heb een ruime plaats, niemand naast me of voor me, ruimte zat voor mijn tas en jas, schoenen uit, horloge af en ik heb het best naar mijn zin. Het is inmiddels al avond en ik ben in de Laeiszhalle, de ruim 100 jaar oude concertzaal, aan het Brahmsplein.

Maar even terug naar vanochtend. Ik slaap in een budgethotel met deels slaapzalen, deels privékamers. Ik heb zo’n kamer, eenvoudig maar afdoende. Ontbijt inbegrepen en ook meer dan voldoende. Vanuit mijn hotel ben ik zo in het centrum van Hamburg en vanmorgen ga ik naar de Sankt Katharinen, één van de zgn. Hauptkirchen van Hamburg. Om 11 uur vangt daar de dienst aan. Het thema is ‘de dag van je dood’, niet het meest opwekkende misschien, maar met de tekst van psalm 90 geeft de predikant ons inspirerende woorden mee om de dag en de week in te gaan. We zingen bij het grote orgel, dat grotendeels nieuwbouw is van na de verwoesting van de Tweede Wereldoorlog, maar toch nog pijpen bevat van het oude orgel. Het oude orgel had grote naam en faam, en Scheidemann, Reinken en Bach bespeelden het. Aan het begin en einde speelt de organist stukken van Weckmann. Na de dienst word ik uitgenodigd om koffie te blijven drinken en zo gezegd, zo gedaan.

Ik heb ruzie met mijn telefoon, want die weigert om een of andere reden te verbinden met internet. Dan eerst maar naar het Wasserschloss. In deze voormalige werkplaats uit 1907 van de lierwachters van de haven zijn nu een theewinkel en een restaurant gevestigd. Bij een biertje bestel ik het typisch Hamburgse labskaus.

Onder een spiegelei bevindt zich een donkerroze-roze massa met augurken en stukjes haring. Oorspronkelijk een gerecht uit de Noorse keuken, maar ook bekend in Noord-Duitsland en zelfs in Liverpool en wellicht de oorsprong van de bijnaam van de Liverpudlians: scousers.

In Duitsland wordt veelal cornedbeef gemixt met aardappelpuree, zodat een egale brij met een roze kleur ontstaat. Deze wordt met een spiegelei bedekt en geserveerd met rode bieten, augurken en zure haring. Bron Wikipedia.

Na de lunch loop ik door de Speicherstadt, zoals dit deel van de stad heet. Ik pik een WIFI op en wat denk je? Mijn telefoon doet het gewoon weer! Yeah…!

De Speicherstadt in het Duitse Hamburg is een complex van pakhuizen, gebouwd tussen 1883 en 1927 op een reeks eilandjes in de rivierbedding van de Elbe. De opslagzone maakt deel uit van een ouder deel van de haven van Hamburg. De eerste magazijnen, gebouwd met baksteen op een fundering met heipalen, werden in 1888 in gebruik genomen. Bron Wikipedia.

Speicher is net als het Nederlandse woord spieker (voor opslagruimte) afgeleid van het woord spicarium; spicae is Latijn voor korenaren. Hier, in Hamburg, werd het hele gebied zo genoemd, al werd er veel meer dan graan opgeslagen.

Ik loop langs de Fleeten, zoals de diverse watergangen worden genoemd, vergelijkbaar met het Nederlandse vliet en dan sta ik vlakbij de imponerende Elbphilharmonie. Vandaag ga ik daar nog niet heen. Ik heb andere plannen. Ik steek met de brug over naar de Jan Fedderpromenade, een waterkering en wandelgebied ineen. Het is er druk en ik heb een prachtig zicht op de Elbe.

Toen ik eenmaal besloten had naar Hamburg te gaan, heb ik via een app een kaartje gekocht voor een XXL rondvaart door de haven, maar liefst twee uur lang. Om half drie vertrekken we. Het is bewolkt, bijna mistig en koud, maar ik trek me daar niets van aan. Ik blijf op het achterdek staan en kijk mijn ogen uit. Ik probeer zo nu en dan de gids te volgen, boven het motorgeluid uit. We varen langs een immens cruiseschip, diverse veerboten halen ons in, een zeeschip komt langszij, een containerschip wordt met sleepboten naar binnen gemanoeuvreerd. Ik kom ogen tekort. We komen langs het door Hamburg geannexeerde stadje Altona om uiteindelijk bij Blankenese te keren. De oevers van de Elbe zijn hier verrassend mooi, met strandjes, heuvel en bossen. Blankenese, een oud dorpje dat ooit onderdeel werd van Altona (en nu dus ook onderdeel is van Hamburg) is geheel op die heuvels gebouwd. Het ziet er prachtig uit, vind ik.

We keren de steven en gaan nu naar de containerhaven. Het containerschip dat we net op de Elbe zagen wordt nu naar zijn plek gevaren, andere schepen worden gelost. Tussen de 15 duizend en 22 duizend containers kunnen deze schepen dragen. Niet voor te stellen. We varen langs nog een groot cruiseschip, dan langs een grote scheepswerf, Blohm&Voss, waar diverse marineschepen liggen, maar ook grote luxejachten, waarvan één in aanbouw, compleet afgeschermd in het bouwdok. Dan het laatste rondje, onderlangs de Elbphilharmonie en dan keren we naar de aanlegsteiger.

Ja, en dan heb ik tijd over. Om ongeveer half zeven moet ik in de Laeiszhalle zijn, voor een concert, maar ik heb ook trek. Bij een bakkerij pak ik een koffie en een broodje en ik ga lekker rustig zitten.

Inmiddels is het al helemaal donker en dan ga ik op pad naar de concertzaal. Ik moet een steile heuvel op en kom bij het Bismarck-monument dat ik tijdens de vaartocht al kon zien. Vandaar daal ik af naar de drukte van de autowegen. Je zou denken dat het toch een keer rustig zou moeten worden in de stad, maar daar merk ik weinig van. Daarom zoek ik een rustige straat op en wandel op mijn gemak verder.

Ik ben iets te vroeg, maar de zaal is al open. Om zeven begint het concert van de Symphoniker Hamburg. Start is een stuk van Chin, vijf minuten lang, waarin in modern idioom wordt gealludeerd op Beethoven. Dan volgt het derde pianoconcert van Beethoven met Lukáš Vondráček aan de vleugel. Na de pauze volgt de 1e symfonie van Brahms.

Het is nog ruim twee kilometer terug naar het hotel. Ik wandel langs de Alster, zie het grote stadhuis met kerstversiering, de grote Petrikirche en dan ik al weer bijna terug.