In 1914 verschijnt een wandelgids voor een voetreis dwars door Midden-Nederland, van Amsterdam naar Arnhem. Het voorwoord is hilarisch te noemen. Lees maar een stukje mee:

In het moderne jaar 1914 verschijnt een handboekje, waarin de beschrijving voor- komt van een weg, welke moet worden…. bewàndeld!

En we slaan, met een hyper-nerveus gebaar van allermodernste verbazing, de handen boven ons hoofd samen, en richten de ogen met een languisanten blik naar onze voeten,  — wàt!  Wordt er nog gewandeld in deze wereld, en waagt men het in de twintigste eeuw, onze aandacht te vragen voor zoo iets barbaarsch als het zich-voortbewegen-per-voet?

In 1914 werd wat wij nu een LAW (een langeafstandswandelpad) noemen een voetreis genoemd. Het boekje geeft allerlei wenken voor de voorbereiding (schoeisel, rugzak, overnachtingsadressen) en omdat er in 2019 een nieuwe gids is uitgegeven en de hele route via GPX beschikbaar is, kunnen wij vandaag beginnen aan ons nieuwe avontuur: een barbaarsche voetreis.

Watergraafsmeer
Vanaf station Amsterdam Muiderpoort (waar ook het bord over de wandelroute staat) gaan we richting Watergraafsmeer. Nu een wijk van Amsterdam, van 1817 tot 1921 een zelfstandige gemeente, daarvoor een polder en nog weer daarvoor een meer.
Het Diemer- of Watergraafsmeer ontstond rond 1200 na een doorbraak van de Diemerzeedijk.
Tussen 1627 en 1629 werd het meer omdijkt en drooggemalen. Het is een diepe polder en dat merken we als we van de brug over de Ringvaart naar het Rechthuis Watergraafsmeer lopen.
Het Rechtshuis is in 1777 gebouwd ter vervanging van het oorspronkelijke 17e eeuwse gebouw. Tot 1906 diende het als gemeentehuis. De gemeenteraad huurde het van het hoogheemraadschap Watergraafsmeer.

Frankendael
We lopen door het park van buitenplaats Frankendael. Frankendael is één van de twee overgebleven buitenplaatsen in Amsterdam en is gebouwd aan het eind van de 17e eeuw.
In de loop van de zeventiende en achttiende eeuw werden in de Watergraafsmeerpolder ruim veertig hofsteden en buitenplaatsen aangelegd, waarvan alleen Frankendael nog bestaat. Er is een prachtig toegangshek (uit 1783) en in de gracht voor het huis staat een grote marmeren fontein. Deze fontein komt van de voormalige buitenplaats Driemond. De fontein stelt de drie riviertjes voor die bij Driemond samen komen: de Romeinse godin Amphitrite en watergod Poseidon flankeren Arion op zijn dolfijn.
Een deel van het pand is een café-restaurant en daar starten we ons nieuwe wandelavontuur met koffie en gebak.

De Nieuwe Ooster
Een paar stappen verder zijn we bij de Nieuwe Ooster, een begraafplaats uit 1892 en crematorium uit 1994 op een terrein van ca 33 hectare. En dat hebben we geweten. We vragen bij het museum of we aan de andere zijde het terrein kunnen verlaten. Ja zeker, dat kan. Ja, dat kan inderdaad, alleen wel voor ons op de verkeerde plaats. Eigenlijk liepen we verloren op deze grote begraafplaats, die trouwens erg fraai is. Het is ook een arboretum, een bomentuin, vanwege de grote waarde die de veelal oude en soms unieke bomen hebben. Dit is te danken aan tuinarchitect Leonard Springer. Hij had bij zijn ontwerp veel aandacht besteed aan bomen.

Betondorp
Elk nadeel heb z’n voordeel, sprak Cruijff ooit en dat blijkt vandaag ook weer. Omdat we aan het dwalen zijn over de begraafplaats komen we aan de kant van Betondorp uit. Langs een rooms-katholieke kerk uit 1951 (in de stijl van de Delftse school) lopen we de Zaaierstraat in. Overal mooie woningen uit de jaren 1920 met een wit betonnen buitenkant (vandaar de naam Betondorp), grijze sierstrepen en zwarte deuren met rode en witte accenten. Het ziet er vriendelijk uit.
Iets verderop verandert het karakter van de huizen. Hier heeft de Amsterdamse school de overhand met baksteen, brede overstekken, portiekwoningen, maar nog steeds een prettig geheel om naar te kijken. En om te wonen, zo lijkt me.

Weespertrekvaart
Het brede water met de grote verkeersbruggen brengt ons in Diemen. De vaart is in 1639 aangelegd met gebruikmaking van bestaande waterwegen, de ringvaart van de polder Watergraafsmeer, die van de polder Bijlmermeer, de Gaasp en het Smal Weesp.
We lopen een stuk over het voormalige jaagpad langs de vaart. Amsterdam en Weesp onderhielden beiden deze vaart, en het kleine Weesp mocht de tollen uitbaten. Pas in 1929 zijn die opgeheven.

Gaaspermolen
De Gaaspermolen of de Gemeenschapsmolen staat aan de Gaasp. Het is een poldermolen uit 1708. Ik ben verbaasd dat er auto’s van het waterschap staan, maar als ik het bord lees, begrijp ik dat deze molen nog dienst doet.
De molen had een scheprad dat in 1892 door een vijzel werd vervangen. In 1929 werd de molen buiten gebruik gesteld en het bovenste deel van de molen afgezaagd en vervangen door een gemaal. Maar in 1993 was het gemaal verouderd en werd besloten de molen geheel te herstellen en in 2003 werd de molen officieel in gebruik genomen.

Driemond
Het weer is ons niet goed gezind. Het waait zo nu en dan flink en de miezer komt in vlagen op ons aan. De paraplu heb ik niet voor niets meegenomen, zo blijkt. We eten onze broodjes op aan de kant van de weg, gezeten op een stenen muurtje, en dan is Driemond in zicht.
Hier komen drie riviertjes samen, de Gaasp, het Gein en het Smal Weesp. Oorspronkelijk was het een gehucht met de naam De Geinbrug. In 1961 pas werd het een dorp en kreeg het de naam Driemond, naar de voormalige buitenplaats die hier heeft gestaan.

Gein
Over de Geinboogbrug lopen we naar de noordoever van het zes kilometer lange riviertje. Langs het bochtige riviertje staan prachtige voormalige boerderijen. Bij de Wilhelminabrug, een smal hoog voetgangersbrugje, steken we over naar een prachtig huis.
Het is Bijlmerlust, een hofstede uit 1757, dat ooit in de Westbijlmerpolder heeft gestaan. In 1965 zoekt de gemeente naar een bestemming voor de hofstede, omdat het wel in de plannen van de Bijlmer was opgenomen, maar geen boerderij kon blijven.
In 1968 werd de hofstede gedemonteerd en het herenhuis zonder de stallen werd steen voor steen opgebouwd, hier aan het Gein. Omdat de stallen ontbreken, ziet het er een beetje merkwaardig uit.
Bij de naastgelegen horecagelegenheid rusten we even uit met koffie, thee en lekkers.

Barbaars
De laatste paar kilometer is het even doorbijten geblazen. Het miezert en regent tegelijk, de paraplu klappert in windkracht 6, en helaas zien we daardoor niet zo heel veel meer van de omgeving. Het ommetje Abcoude dat nog in de planning zat, gaat in de ijskast en we zoeken zo snel mogelijk het station op. In de trein is het warm en droog.