Mijn horloge geeft aan dat ik vandaag meer dan 5500 calorieën heb verbruikt. Na gisteren stond ik al op met trek als een paard. Een uitermate copieus ontbijt verdween naar binnen en ik kreeg ook nog brood mee voor onderweg.

En je zal het niet geloven, 35 km later zat ik al weer achter een tosti. En vanavond achter de bitterballen en een 0.0 biertje in Valkenburg.

Ik schrijf dit in Klein Welsden, een gehuchtje op het plateau van Margraten in Limburg.

Deze stralende zomerdag was het perfecte decor voor het water dat ik onderweg passeerde. Het kanaal Wessem-Nederweert en dan de Maas. Ik stel mijn route in op Stevensweert, een klein vestingstadje aan de Grensmaas, ingeklemd tussen de Oude Maas en de grindplassen.

De klok slaat 12 en op het terras is het heerlijk. Een 0.0 biertje en een tosti willen er best in. Ik maak een kleine ronde langs het stadje en besluit dit gebied nog een keer apart te bezoeken. De geschiedenis ligt hier voor het oprapen.

De typische langgevelboerderijen uit het Brabantse land maken inmiddels ook plaats voor de carré-hoeves van Limburg. En het vlakke land wordt glooiend, en uiteindelijk heuvelachtig.

Ik krijg daarna zo’n beetje ruzie met Google maps. Hier, in dit smalste deel van Limburg persen allerlei verkeersaders zich door een klein stukje land. En Google stuurt me elke keer paden op die niet geschikt zijn voor fietsers.

In Stein, bij de prachtige eeuwenoude Maria kapel, stel ik de fietsknooppunten-app in en dan gaat het een stuk beter.

Ik heb na Schietecove een afdaling van jewelste, alleen ik moet ook weer naar boven, dus dat is buffelen geblazen. Net voorbij Bunde maak ik dankbaar gebruik van een watertap aan de kant van de weg. Heerlijk!

Het mergellandschap doemt op. Huizen in de typische zachtgele steen, zomaar een brok steen aan de kant van de weg, de toegang tot een groeve. Bij ’t Rooth geef ik even de pijp aan Maarten. De weg is zo steil dat ik maar 5 km per uur rij, en dus loop ik het laatste stukje. Maar dan ben ik ook op mijn bestemming

En van hieruit wandel ik hier naar Valkenburg. In januari was het 70 jaar geleden dat de Watersnoodramp van 1953 plaatsvond. Behalve een tv-serie zijn er ook zeven podwalks en vanavond wandel ik die in Valkenburg.

De zomer van 2021 was fraai en zou voor de horeca veel goedmaken na de lockdowns. Helaas, in de Eifel en de Ardennen was al veel water gevallen en nu kwam er in Limburg ook ongelooflijk zwaar noodweer met zware regenval.

De Geul, toch al de snelst stromende rivier van Nederland, kon deze aanvoer niet verwerken en trad buiten de oevers. Er werden grote reddingsoperaties op touw gezet voor evacuatie van de bewoners.

Tijdens de wandeling merk ik hoe laag Valkenburg ligt. Er is wel meer dan 60 meter verschil met het omringende gebied.

Ik zie overal dat herstelwerkzaamheden nog bezig zijn. Ook staan veel panden nog leeg. Toch krabbelt Valkenburg op, ondanks alles. Daarom hef ik een biertje op de stad.

92 km gefietst, maakt 182 totaal.

14,5 km gewandeld maakt samen 22,5 totaal