Ik blijf het bijzonder vinden, hoe het kon dat na de tweede wereldoorlog de werk- en concentratiekampen werden afgebroken. En hoe de nog bestaande barakken in de jaren ’50 door Molukkers werden bewoond. Of nog later een woonwijk op het oude kampterrein werd gebouwd. Andere naam en klaar. Kamp Westerbork of officieel Judendurchgangslager Westerbork werd Woonoord Schattenberg. Kamp Vught of officieel Konzentrationslager Herzogenbusch werd Woonoord Lunetten.

Vught, dat is mijn laatste wandeling van Het Verhaal van Nederland, dichtbij huis en ook het meest dichtbij qua tijd.

Overal in Europa hebben de nazi’s kampen gebouwd of laten bouwen of ze gebruikten reeds bestaande (zoals bijv. Westerbork). Meer dan 42.500(!). Alleen al in Nederland meer dan 65. Voor verschillende doeleinden. Werkkamp, strafkamp, doorgangskamp, concentratiekamp. Vught viel in de laatste categorie.

Tijdens de wandeling door het gebied bij voormalig Kamp Vught luister ik naar de laatste podwalk. Veel is bekend, maar hier lopen en dan de wachttorens zien opdoemen, de spoorrails, de fusilladeplaats, de herbouwde barak, het crematorium.

En het kindermonument. Van buiten de omheining staar ik naar de 4 Davidsterren die gestut worden door de platen met daarop 1269 namen van de kinderen die op 6 en 7 juni 1943 naar Westerbork werden overgeplaatst. Op 8 juni werden ze op transport gezet naar Sobibor…

Het is vandaag wel 15 graden koeler dan gisteren, de noordwestenwind is fris en het is bewolkt. Eigenlijk wel passend bij deze wandeling.

In Den Bosch nog een laatste terrasje, in Zaltbommel heerlijk softijs op de Waalkade, dan duik ik de Betuwe weer in. De laatste kilometers naar huis valt er een licht buitje.

59 km gefietst en 5 km gewandeld. Totaal 822 km en 69 km.