Dat is het leuke van dit beeldenpark. Sommige kunstwerken zijn bedoeld om beleefd te worden.

Daarom staan we boven op een trap van 78 meter lengte, die hoog boven de omgeving uitstijgt. Prachtige vergezichten over de omgeving. Toch is het wel eng en ik ben blij als we weer naar beneden gaan.

Er zijn paviljoens en een ‘tuin’ die eveneens uitnodigen tot gebruik. En dat doen we dan dus ook, ondertussen genietend van de diverse andere kunstwerken.

We zijn in het Kröller-Müllermuseum in het Park de Hoge Veluwe. De auto staat in Otterlo en we hebben de eigen fietsen mee. Er zijn gratis witte fietsen te leen bij de ingang, maar daar wagen we ons maar niet aan. Die witte fietsen zijn een erfenis uit de jaren ’60.

Provo, een anarchistische protestbeweging, kwam medio jaren ’60 in de Amsterdamse gemeenteraad en diende een plan in voor gratis leenfietsen door heel de stad. Doel was de ‘asfaltterreur van de gemotoriseerde bourgeoisie’ aan te pakken. Het plan mislukte maar in Park de Hoge Veluwe lukte het wel, vooral omdat de diefstallen ingeperkt werden doordat de fietsen het Park niet mogen verlaten. En omdat het Park maar 3 ingangen heeft…

Het Park is ontstaan doordat het echtpaar Kröller-Müller landerijen aankocht tussen 1909 en 1921 met als belangrijkste functie het bieden van een privéjachtterrein. Voor de jacht werden onder andere moeflons, wilde zwijnen en edelherten en zelfs enige tijd kangoeroes uitgezet. Toen het echtpaar begin jarig dertig in financiële problemen raakte, werd een poging gedaan het landgoed te verkopen. Dat lukt niet waarna het Rijk het beheer op zich nam.

Daar hoorde ook de kunstcollectie bij die Helene Kröller-Müller had verzameld. In het Park werd een tijdelijk museum gebouwd in afwachting van het Groote Museum. Dat kwam er nooit, en nu is het tijdelijke museum het echte museum. Inmiddels uitgebreid met en omringd door een grote beeldentuin.

Het museum herbergt een grote collectie Van Gogh’s. We besluiten alleen deze galerij te bezoeken. Blijft boeiend om de ontwikkeling van Van Gogh te zien. Van de donkere kleuren van het Brabantse platteland naar de zonovergoten landschappen van zuidelijk Frankrijk.

Koffie op het terras waar het heerlijk koel is. Daarna een dwaaltocht door de beeldentuin. Er staat te veel om alles te zien, maar we hebben veel hoogtepunten gezien.

Letterlijk: met de gigantische hoge trap kijken we over een stuk van het Park heen. In de verte zien we de toren van het Jachtslot Sint Hubertus.

Een ander hoogtepunt voor mij is La doppia facia del cielo. Tussen twee enorme sparren houden staalkabels een blok blauw marmer in een net gevangen. Het loodzware marmer lijkt gewichtloos te zweven en weerspiegelt bijna de strakblauwe lucht.