Admiraal van Ghent, ergens rinkelt er een belletje. Ik sta op het plein dat naar hem vernoemd is in Winssen. Het is een groot plein, met de grote Heilige Antonius van Paduakerk oostelijk ervan, en de voormalige meisjesschool met gasthuis aan de noordkant. Zuidelijk een nieuwe lagere school waar ooit de jongensschool stond.

Via de dorpsboomgaard, ruim 200 jaar al op deze plek en nu een cultuur-historisch monument, ga ik richting de Waaldijk. Ik ga eerst het achterland verkennen.

Ik kom bij de plek waar vroeger het huis Winssen stond. Admiraal van Ghent was een zoon van de heer van Winssen en verdiende onder Michiel de Ruyter zijn sporen in de tweede en derde Engelse Zeeoorlog. De succesvolle tocht naar Chatham was voornamelijk zijn verdienste. Tijdens de slag om Solebay in 1672 sneuvelde hij. Hij werd uiteindelijk bijgezet in de Dom van Utrecht. O, ja! Natuurlijk, het praalgraf voorin de Dom, daar kende ik de naam van…

Via een peppelbosje loop ik op een zandwinning aan. Dit gebied is rijk aan zand en grind en de hele omgeving merkt dat. Overal bedrijvigheid en grote waterplassen. De vogels vinden dat wel leuk.

Door de boomgaarden terug naar Winssen voor koffie met wat lekkers. Bij de Dijkkapel -een kunstwerk op de dijk van waaruit je beschut een prachtig uitzicht hebt- ga ik de dijk volgen.

Het is voorjaar en de zon schijnt vandaag uitbundig. Wel wat wolkjes aan de horizon, verder niet. Het waait lekker en het is gewoon genieten. Van het uitzicht, van de natuur…

De route die ik vandaag loop is het Ambts- en Rijkspad, één van de vele Klompenpaden. In de app krijg je veel achtergrondinformatie over cultuur, historie en natuur. En dat maakt zo’n wandeling heel interessant.

Zo leer ik dat de grote uiterwaarden behoren tot de weinige die nog jn agrarisch bedrijf zijn. Maar ook dat de Waal hier meanderde waardoor waarden en eilanden ontstonden en verdwenen. De grote Middelwaard was zo’n eiland. Door een dam aan te leggen slibde de strang dicht waardoor de Winssense Uiterwaarden ontstonden.

Ik loop hier vlak langs de rivier de Waal waar schepen af en aan varen. Langs oude stukjes strang, over kades en een winterdijk, langs de haven van de zandwinning, grote zwarte runderen en een 90 jaar oud poldergemaal beland ik weer op de dijk.

In de verte de oude toren van Winssen. De kerk bestaat niet meer. De oude kerk, waar van Ghent in 1626 werd gedoopt, was in de 19e eeuw vervangen door een nieuwe die in 1941 werd gesloopt. Inmiddels was er nl. een nieuwe gebouwd. Heel bijzonder is dat deze kerk grotendeels is gebouwd met stenen uit de voormalige steenfabriek van Winssen.

Dat terrein passeerde ik onderweg, evenals de voormalige hittenschuur (paardenstal voor de paarden die de lorries met stenen trokken) en spoorstaven die als afrasteringspalen dienen. Die zijn afkomstig van het smalspoor waarover de lorries reden.

Winssen ligt deels in het Rijk van Nijmegen en deels in het Land van Maas en Waal, het vroegere Ambt Maas en Waal. Tot 1810 (Napoleon, heb je hem weer) bestond het dorp ook echt uit twee gebieden met ieder hun eigen rechtsspraak, belastingstelsel, noem maar op. Het enige gezamenlijke was de kerk.

Nu is het een dorp met 2000 inwoners waar de oude grens geen gevolgen meer heeft. Maar je kunt hem nog wel zien. Aan de Kennedy-singel staat een bank: precies op de grens is deze verdeeld in 2 helften, in de kleuren van Ambt en Rijk.