De laatste loodjes wogen vandaag echt het zwaarst, maar eenmaal thuis vergeet je dat ook weer snel. Douchen, schone en droge kleding aan, een cappuccino en stampot zuurkool met worst en ik ben weer het heertje!

Het was bijna droog vanmorgen, toen ik de Markt overstak naar de bakker voor mijn ontbijt. Roggebrood met jam en twee krokante puntbroodjes met ham en kaas. koffie en sinaasappelsap: daar kan ik wel verder mee. Ondertussen wordt het drukker en drukker in de bakkerij. Als ik weer wegga staan de mensen tot buiten de winkel. En het is droog!

Gerechtslinde
Ik stap snel naar het pension. Mijn tas is al ingepakt, een laatste check en wegwezen! Maar niet voordat ik een foto maak van de oude lindeboom op de markt voor het raadhuis. Deze boom moet hier al staan sinds 1545, dus 480 jaar, bijna een half millennium! Zo’n lindeboom stond en staat nog steeds op meerdere plaatsen in Duitsland en had een bijzondere functie. Die van gerechts- of gerichtsboom.
Dat gebruik stamt uit de tijd van de Germanen. Bij hen was de lindeboom gewijd aan godin Freya, godin van liefde, huiselijk geluk, vruchtbaarheid én gerechtigheid. Daarom werd de linde een gerechts- of dingboom genoemd. In haar schaduw werd vergaderd en rechtgesproken en werden vonnissen geveld. (judicum sub tilia of wel rechtspraak onder de linde).
Dit gebruik bleef tot in de Middeleeuwen bestaan en deze stokoude boom, die behoorlijk wat boomchirurgie heeft ondergaan zo’n 50 jaar geleden, is daar een restant van.

Voltaire
Over dezelfde wegen als gisteren rij ik naar Schloß Moyland en dan steek ik de weg over naar het bosgebied. Parallel aan de grote weg rij ik nu door de bosrand over een halfverhard pad. Dit is een stukje van de Voltaire-Weg. Gisteren zag ik ook al een stukje en vandaag zal ik nog meer stukjes tegenkomen. Het blijkt dus dat de beroemde Franse filosoof in 1740 op Schloß Moyland op bezoek is geweest bij de toenmalige eigenaar, koning Frederik de Grote van Pruisen.
Dit pad heeft verder niets met hem van doen, maar toch is het leuk.

Draisine
Ik rij vervolgens weer over een stuk van de opgebroken spoorlijn van Kleve naar Kalkar en kom bij het station van Kleve uit. Ik twijfel of ik de Zwanenburcht nu ga bezoeken, maar de donkere lucht in de verte brengt me op andere gedachten. Wel stop ik nog even bij het draisine-station. Een groep mensen krijgt uitleg en stijgt in.
Karl Drais die de loopfiets bedacht (die ook draisine wordt genoemd), ontwierp deze kleine railvoertuigen. Ze werden en worden ingezet voor inspectieritten en om spoorarbeiders naar de plaats van hun werk te brengen. Vroeger werden ze voortgeduwd met spierkracht, maar ze werden later met fietspedalen uitgerust. En met diesel- en benzinemotoren.
Maar hier rijden ze met pedalen. Achterop de bok zitten vier mensen die fietsen en binnenin kan de groep zitten. Ik haal er één in en later, bij Groesbeek, komen twee draisines me tegemoet.

Kranenburg
In Kranenburg ga ik even pauzeren. Ik heb de helft van de tocht afgelegd en wil graag nog even naar de begraafplaats. Gisteren in het Schloß Moyland las ik dat twee van de oprichters van het museum hier begraven liggen: de gebroeders Van der Grinten. Franz Joseph was dichter, beeldend kunstenaar, kunstverzamelaar, en museumdirecteur van Museum Schloss Moyland, Hans was kunstverzamelaar, conservator, museumdirecteur, schrijver en beeldend kunstenaar. Ze kochten veel kunst aan van Joseph Beuys en hij ontwierp voor hen een grafmonument na het overlijden van hun ouders. Het is een bronzen kopie van de beide eikenhouten Christusbeelden die in het museum te zien zijn, links de gekruisigde Christus, rechts de opgestane Christus.

Bedevaartskerk
Achter de konditorei staat een ogenschijnlijk 19e eeuwse kerk, maar schijn bedriegt. Het is de Sint Peter en Sint Paulus kerk uit de 15e eeuw. In de voorgangers van de kerk en ook in deze kerk wordt sinds 1308 het wonderbaarlijk kruis aanbeden. Dit is weer zo’n mooi verhaal. In 1338 werd het volgende opgetekend: Met Pasen 1280 lukte het een herder niet om een geconsacreerde hostie door te slikken. Hij spuugde het uit in de spleet van een boom in het Reichswald. De herder biechtte zijn zonde op aan de priester die onmiddellijk ging zoeken maar de hostie niet vond.
28 jaar later werd in het bos een boom omgehakt die de pastoor tot brandhout moest dienen. Bij het kloven van de boom op het kerkplein viel een 80 cm groot corpus uit de boom. Het bericht dat de hostie was uitgegroeid tot een corpus deed snel de ronde en graaf Otto van Kleve liet het kruis ter verering opstellen in de kerk.
En zo werd Kranenburg het belangrijkste bedevaartsoord van het hertogdom Kleve.

De kerk is hoog en redelijk licht met rode banden langs de pilaren en de gewelven. Boven het grote portaal is een prachtig gebrandschilderd raam geplaatst. Naast het portaal hangt een Coventry Cross of Nails, een nagelkruis, een geschenk van Coventry Cathedral. Daar werd het eerste nagelkruis gemaakt van middeleeuwse spijkers (of nagels) die waren gered uit het gebombardeerde gebouw.
Meer dan 200 organisaties in 45 landen (waaronder vele kerken in Duitsland) hebben zo’n kruis en delen hun toewijding aan vrede, rechtvaardigheid en verzoening.

Spoorlijn
Bij de konditorei pak ik snel koffie met de typisch Duitse Bienenstich (bijensteekcake) en ik neem gelijk een broodje mee voor onderweg. Het miezert intussen en ik pak mijn regenkleding weer te voorschijn.
Op de route letten is niet echt nodig. Vanaf Kleve volg ik de oude spoorbaan naar Nijmegen en pas in Nijmegen hoef ik weer een andere richting uit.
Het fietsen gaat niet makkelijk, niet door de regen, maar ook niet omdat er wat vals plat is. Venijnig langzaam loopt het fietspad iets omhoog, net voldoende om alle snelheid eruit te halen.

Eigenlijk is het doodzonde dat deze lijn is opgeheven, en zo kort geleden nog maar. Iets met regeren is vooruitzien? Maar niet heus?
Het was zelfs de eerste spoorverbinding van Nijmegen, in 1865 geopend. In 1991 werd de lijn gesloten maar in 2008 tussen Groesbeek en Kleve in gebruik genomen voor de Grenzland Draisine.
Mogelijke plannen tot reactivering van de lijn worden bestudeerd met een tram, een tramtrein of lightrail als opties. Maar of het ooit wat wordt? Groesbeek heeft alles ingericht op een dorp zónder station en de exploitant van de draisines en de fietsers over de Europa-Radbahn vinden er natuurlijk ook wat van.

Loodjes
In Groesbeek regent het flink en het kost me moeite om de moed er in te houden maar ineens is het droog. Twee kilometer maar, maar toch. En dan begint het weer te motregenen. Het houdt niet op, maar ondertussen ben ik in de stad Nijmegen aangekomen. De heuvels houden me ook wel bezig en daarna steek ik de Waal over. En het is weer droog. Bij Elst is het weer regen en ik ga op goed geluk naar het station. En laat ik geluk hebben! Ik rij het stationsplein op om 14.43 en ik zie dat de trein om 14.45 vertrekt. Ik heister m’n fiets de trap op, check in en zie dat de trein vijf minuten vertraging heeft. Soms is dat dus niet erg.

Het voordeel van reizen met bepakking is dat je droge kleding bij je hebt. Ik wissel mijn regenkleding in voor een warm vest en geniet in de trein van mijn broodje uit Kranenburg.