We zitten op een terrasje. Bourgondisch borrelen met Spaanse tapas en met zicht op de Sint Pieter.
Tenminste… daar lijkt het wel op.

We zijn in Oudenbosch, in Brabant, en daar staat misschien wel de bijzonderste kerk van Nederland, gebouwd onder architectuur van o.a. Pierre Cuypers, al zou je dat niet zeggen.

De Basiliek van de Heiligen Agatha en Barbara, zoals de kerk officieel heet, is stralend middelpunt van Oudenbosch, dat trouwens een plaats is met veel religieuze geschiedenis.

Pastoor Hellemons, die vanaf 1842 pastoor was in Oudenbosch, had in Rome gestudeerd en was onder de indruk geraakt van de kerkelijke architectuur daar. Die tijd daar inspireerde hem tot de bouw van een nieuwe parochiekerk in Oudenbosch ter vervanging van de oude gotische Sint Agatha. Cuypers kreeg de opdracht, al ging het tegen zijn eigen (neogotische) denkbeelden in. De kerk die werd gebouwd was geïnspireerd op en deels gekopieerd naar de Sint Pieter en de Sint Jan van Lateranen, beiden in Rome.

We lopen de koele kerk binnen, lenen een audiotour en laten ons meevoeren in een andere wereld, die van Rome en het Vaticaan.
De koepel is deels gekopieerd van de Sint Pieter, met dezelfde tekst op de rand. Ook kunnen we (net als in de echte Sint Pieter) de koepel in en dat doen we uiteraard. Prachtig is het zicht op de kerk.

Maar wat je dan ook heel goed kunt zien is, dat alles wat marmer lijkt of mozaiekwerk niet echt is. Gips, hout en baksteen werden gebruikt met geschilderd marmer, mozaiek en grisailles. Imponerend vanuit de verte en goedkoper om te bouwen. Cuypers zal zich echt wel eens hebben moeten verbijten.
Zelfs het enorme baldakijn boven het altaar is niet van echt brons, maar geschilderd.

Toch maakt dat de kerk niet minder indrukwekkend. Tuurlijk, de Sint Pieter is heel veel groter (220 m lang, 150 m breed, 138 m hoog), alles glimt en blinkt daar van het marmer en brons en goud en zilver.
Deze kerk heeft her en der wat marmer (bij de beide belangrijke altaren) en de afmetingen zijn vergeleken met de Sint Pieter bescheiden (81 m lang, 55 m breed, 63 m hoog), maar voor het relatief kleine dorp dat Oudenbosch ten tijde van de bouw (1867-1880) was, is het een gigantische kerk.

We dwalen langs de diverse altaren, een klein kopietje van de Piëtá van Michelangelo, de vele beelden en kunstwerken en laten de ruimte op ons inwerken.
Bij het inleveren van onze audiotour vragen we naar relikwiën. Heeft de basiliek die. Jazeker, bevestigt de gids. Twee zelfs. Bij het altaar staat een monstrans met een splinter van één van de kruisen op Golgotha en bij een levensgroot beeld van Paus Johannes Paulus II een monstrans met daarin een snippertje bebloed textiel. Het is afkomstig van de kleding die hij droeg tijdens de aanslag op zijn leven in 1981. En de gids vertelt ons ook dat er vijf generaties marmerschilders aan de kerk hebben gewerkt. De derde en de vijfde generatie hebben zich in de marmering vereeuwigd en hij laat ons zien waar.

Tijd om te lunchen bij het voormalige klooster aan de overkant, waarbij we de tijd hebben om de voorkant van de kerk in ons op te nemen. Het is prachtig weer en de zachtgele voorgevel (een verkleinde kopie van de voorgevel van de Sint Jan in Lateranen) straalt in de zon en doet ons in Italië, Spanje of Frankrijk wanen.

Het blijkt dat Oudenbosch veel meer te bieden heeft dan je op het eerste gezicht zou denken. We kiezen er voor om het Arboretum te bezoeken (een bomentuin, van het Latijnse arbor = boom).
Achter het klooster zoeken we de ingang op en na betaling van € 3 mogen we genieten van 4 ha bomen, struiken, planten, vijvers en lanen.

In dit Arboretum komen twee werelden samen, die van het Rijke Roomse leven en die van de boomkwekers. Hier op de rand van klei en zand zijn boomkwekers gevestigd met als specialisatie laanbomen en in het centrum van Oudenbosch waren kloosters gevestigd met grote binnentuinen.
Dit Arboretum is niet heel oud, ca 30 jaar, maar bevat wel een groot aantal oude bomen die er al stonden toen het nog een kloostertuin was.
We zien een 100-jarige beukenhaag rondom een Heilig-Hartbeeld, een plataan met een enorme omvang en een heel oude treurbeuk (ruim 150 jaar) waarvan takken deels zijn afgebroken en die nu wordt ondersteund.
Grappig detail is de theekoepel aan de grote vijver. Helemaal nieuw, maar gebaseerd op de koepeltjes die je aan de Utrechtse Vecht zoveel ziet staan.

Er is nog veel meer te zien in Oudenbosch, maar helaas, daarvoor moet ik toch iets meer tijd nemen. Een volgende keer wellicht?