De wandeling begint wat vreemd. Station Bussum Zuid ligt vlakbij de hei maar daarvoor moet ik wel eerst een heel groot parkeerterrein over en een drukke weg oversteken.

En dan loop ik de rust in van de Fransche Kampheide. Er waren altijd wel vermoedens en geruchten dat bij het beleg van Naarden in 1672 de Franse troepen hier hun kamp hadden opgeslagen maar in 2012 werden door amateur-archeologen verschillende militaire bodemvondsten gedaan. Luchtfoto’s in 2015 toonden kookkuilen, waterputten en een lunet (een klein verdedigingswerk). Grappig, eigenlijk.

Ik loop vandaag de Gooise Lusthovenroute, een voormalige NS-wandeling, nu omgetoverd tot OV-stapper. Ik heb de wandeling wel eens eerder gedaan, maar kan me herinneren dat de route moeilijk te volgen was. Nu met GPS komt het helemaal goed.

Het weer is somber en grijs, vochtig en iets koel, zo nu en dan wat fijne druppels, maar het blijft droog.

De wandeling gaat over de landgoederen die hier eind 17e eeuw werden aangelegd door rijke Amsterdammers. Ik loop over Bantam en dan Schaep en Burgh (twee zwagers bouwden het en die heetten zo) naar Boekesteyn (boek betekent beuk en die staan hier inderdaad in overvloed).

Na de koffie moet ik langs de drukke weg in Kortenhoef. Gelukkig mag ik al snel weer naar Spanderswoud. De bossen zijn uiterst gevarieerd en worden afgewisseld met landerijen en boerderijen. Ook zijn er veel parkachtige stukken, zoals bij Hilverbeek. Ik loop een klein stukje langs de ‘s-Gravelandseweg om het huis te zien.

De route draait nl. meer om de landgoederen dan om de huizen. Zo zie ik Jagtlust en Land en Bosch ook niet. Maar dan kom ik bij Gooilust, het hoogtepunt van de wandeling. Behalve een mooi park, een schitterend huis, een sterrenbos, een rododendronvallei en een siertuin, is er ook een Aha!

Een Aha? Dat zit zo. Landgoedeigenaren wilden van het uitzicht genieten, zonder belemmeringen. Maar als er vee rondloopt op je landgoed heb je hekken of afrastering nodig. Dan is je ononderbroken uitzicht bedorven.

Dus bedacht men een soort droge gracht. Tussen tuin en weiland werd schuin een gracht gegraven met aan de tuinkant een gemetselde muur. Koeien of paarden in de wei en vanuit huis of tuin leek het of die beesten zonder hek op hun plek bleven. Liep de bezoeker de tuin in en kwam deze bij het vee, dan zag-ie de gracht en muur. En bijna iedere bezoeker zei dan: Aha! En daarom heet het dus zo. Ook in Engeland.

Grappig is dat hier wel een hek staat. In de 19e eeuw had de eigenaar allemaal beesten uit andere landen laten overkomen, waaronder gnoes. En die bleken hoog te kunnen springen.

Ik loop terug naar Bussum langs een waterpartij. Het bord biedt uitleg. Het is geen onderdeel van een landgoed, het is het laatste restant van de antitankgracht die in de Tweede wereldoorlog om Hilversum was aangelegd. Het Duitse hoofdkwartier was in Hilversum gevestigd en men wilde zich graag veilig weten en liet deze in principe droge gracht aanleggen.

Ik loop terug naar het station maar ga nog niet naar huis. Ik loop Bussum in en moet even wennen aan het enorm drukke verkeer, maar in de Koepelkerk verdwijnt dat allemaal.

Deze kerk uit 1921 bezit een orgel uit 1923 dat ooit in de Clemenskerk van Hilversum stond. De kerk is van de hand van de zoon en de kleinzoon van Pierre Cuypers. Gebouwd in Byzantijnse stijl, sobere baksteen, rondbogen, prachtige fresco’s. De kruiswegstaties komen uit de afgebroken Heilig Hartkerk en zijn gebeeldhouwd door Mari Andriessen (bekend o.a.van de Dokwerker en het beeld van Wilhelmina).

Het Steinmeyer orgel wordt bespeeld door een Poolse organiste, die in Laôn in Frankrijk woont en werkt. Ze brengt een afwisselend programma. Bach (uiteraard), de Marche van Clark, Ausencias van Piazzola en als besluit de 5e Symphonie van Widor. Muziek waarvoor dit orgel gemaakt is.

De Symphonie maakt indruk op me, door het bijna dreigende pedaalgebruik en dan uiteindelijk de beroemde Toccata die als een soort bevrijding voelt.

Ik doe snel mijn schoenen weer aan (ik had het mezelf gemakkelijk gemaakt) en dan probeer ik de trein te halen. Lukt ook nog, omdat de trein een minuutje te laat was.