Als in de straat om de zoveel meter een wit tegeltje met blauwe letters is ingelegd, waar ben ik dan? Makkie, toch?

Ik ben vandaag direct van kantoor met de trein hierheen gegaan, voor een orgelconcert. In de Waag, gebouwd in 1536 en in gebruik tot 1960, zet ik mij aan de maaltijd. Het is nog rustig en daarom kan ik goed om me heen kijken. Tegen de prachtige bakstenen wanden hangt nog een juk waarmee gewogen werd. De enorme deuren zijn er nog, maar dichtgezet met glas.

Ik maak voor het concert nog een korte stadswandeling. Ik heb toch nog wat tijd over.

Ik ben in Delft en ik ben niet de enige wandelaar. Met een fanfare voorop worden de wandelaars van de Avondvierdaagse ingehaald.

Ik loop langs de Oude Delft, de gegraven (gedolven) verbinding tussen Schie en Vliet. Parallel werd later nog een gracht gegraven, de Nieuwe Delft. Aan dit graven of delven dankt Delft zijn naam.

Ik kom langs belangwekkende gebouwen.

• Het Sint Agathaklooster uit 1403, beter bekend als het Prinsenhof, omdat Willem van Oranje hier zijn intrek nam tijdens zijn verbanning.
• De prachtige huizen van de bierbrouwers, nu in gebruik bij studentenverenigingen.
• Het Gemeenlandshuis uit 1505. Sinds 1645 bood het onderdak aan het Hoogheemraadschap Delfland, maar daarvoor was het woonhuis en herberg.
• De Nieuwe Kerk, gebouwd tussen 1381 en 1572. De verbanning van Willem van Oranje zorgde ervoor dat hij niet in Breda begraven kon worden en zo startte de traditie van begraven van de Oranjes in deze kerk.
• Tegenover deze kerk ligt het stadhuis, om aan te geven dat staat en kerk gescheiden waren. Het is een prachtig gebouw uit 1618-1620, ter vervanging van het oude afgebrande gebouw. Wel bleef het belfort of het Steen bewaard. Een 13e eeuwse grote grijze toren waarin de oude gevangenis en martelkamer zich bevinden.
• De Oude Kerk uit 1246 met zijn karakteristieke scheve toren. Voor de bouw van de toren is een stukje van de Oude Delft omgelegd en gedempt. De toren staat deels op een zandrug deels op een gedempte gracht. En die ging dus hellen. Nog tijdens de bouw werd dit gecorrigeerd. De zware klok, de Trinitas of Bourdon van bijna 9000 kilo wordt weinig geluid omdat de trillingen de toren kunnen ondermijnen.

In de Oude Kerk eindig ik de wandeling, want hier is het concert. Wolfgang Seifen, professor en groot improvisator uit Duitsland, zal improviseren.

Het preludium met adagio en fuga is gewoon een stuk dat Bach nog niet had geschreven. Dan twee karakterstukken waardoor je een glimlach door de kerk voelt gaan. En het sluitstuk: een Symphonie pour Grande Orgue. Met o.a. het grappige Scherzo, een levendig Allegro vivace, een Adagio espressivo en een grandioze finale.

Ongelooflijk, dat deze muziek voor vanavond niet bestond, dat de organist dit ter plekke maakt. Hij heeft uiteraard een schat aan ervaring waaruit hij kan putten (of delven), maar toch…