Ik heb op de NPO Klassiek app de Matthäus Passion opgezocht en ik luister naar de beroemde woorden en muziek.

Ik heb 84 km gefietst vandaag en na de douche ben ik op de bank geploft. Ik doe niet zoveel meer.

Het is vandaag Goede Vrijdag en ik heb vrij. Dus besloot ik een minivakantie te houden.

Kou en regen waren mijn deel toen ik naar het station fietste. Op station Geldermalsen deed één van de liften het niet, dan krijg je het wel warm, zo’n fiets naar boven heisteren. Maar het regende nog steeds en koud was het ook nog steeds.

In Den Bosch stapte ik over op de trein naar Tilburg. En ja hoor! De zon is gaan schijnen, nog aarzelend, maar de regenjas kan uit. Oortje in, Google maps aan en daar ga ik.

Ik ga een paar daagjes België in. En in Tilburg zit ik na een paar kilometer op de oude spoorlijn naar Turnhout, nu vrijwel helemaal een fietspad tot in Turnhout, bijna 40 km. Het Bels Lijntje.

Het is heerlijk fietsen, en de zuidenwind wordt behoorlijk gebroken door de bosschages.

In Baarle is het tijd voor koffie mét. Baolse koffie met een Baolse soes. Een aangeklede koffie met een soes die nog lastiger te eten is dan een Bossche bol. En lekker…

Maar ik moet voort. Mijn doel van vandaag is de Abdij van Tongerlo en dat is ruim 60 km vanaf Tilburg.

In Turnhout eet ik voor het station mijn brood op terwijl ik de drukte op de weg bekijk. Alle verkeer lijkt over deze weg te moeten. Gaan de spoorbomen naar beneden, staat alles stil en wordt het alleen maar drukker.

Langs een drukke weg rij ik Turnhout uit. Plots een stem naast me: Sportief, zo zonder elektriek! Een oudere heer fietst een eindje mee, ook zonder ondersteuning, en loodst me over de gevaarlijke kruisingen met de afslagen naar de snelweg.

Het weer blijft mooi en noordelijk van Kasterlee ga ik door de bossen naar Lichtaart en Olen. Ik steek het Albertkanaal over en moet echt goed opletten waar ik geacht word te fietsen. Maar na 64 km draai ik de kasseien van de oprijlaan van Abdij Tongerlo op. Net op tijd!

Het is Goede Vrijdag en om kwart voor drie is er in de Abdijkerk een dienst met kruishulde. Ik zit op de achterste bank en kijk toe, luister en zing mee.

De abt gaat voor in gebed en daarna volgen lezingen uit Jesaja 52 en 53 en Hebreeën 4. Drie monniken zingen de Gregoriaanse gezangen in het Latijn.

En dan volgt het verhaal van Goede Vrijdag: de drie monniken lezen het lijdensverhaal uit Johannes. Vergelijkbaar met de Passionen van Bach: een verteller, één monnik vertolkt Jezus en de derde vertolkt alle overige stemmen.

De kruishulde houdt in dat een crucifix door de kerk wordt gedragen in processie, dan driemaal omhoog wordt gehouden en daarna mogen de gelovigen op hun eigen wijze hulde brengen. Sommigen buigen of leggen een hand erop, andere kussen het kruis. Voor mij als protestantse gelovige is dat bevreemdend.

Ik werp nog een blik boven het portaal. Daarboven, nog steeds in restauratie, hangt een enorme kopie van het Laatste Avondmaal van Leonardo da Vinci. En dan verlaat ik stilletjes de kerk.

Ik loop over het binnenterrein. De abdij is een prachtig geheel van oud en nieuw. Het poortgebouw is Romaans en Gotisch, het abtshuis is uit de 18e eeuw, de abtshoeve en wasserij zijn 17e eeuws. De kerk is 19e eeuws.

In de 17e eeuwse Tiendschuur kom ik meer te weten over de kopie van het Laatste Avondmaal. Het origineel is uit 1498 in het klooster van Milaan en heeft geleden onder de tijd. Sinds 1545 bezit de Norbertijner Abdij van Tongerlo een kopie op ware grootte op doek. Het doek is in 1507 geschilderd door leerlingen van Da Vinci. Volgens de overlevering zou hij zelf de hoofden van Jezus en Johannes hebben geschilderd. Het is dus niet zomaar een kopie.

Nu het origineel vervaagd en beschadigd is, kun je in Tongerlo goed bekijken wat Da Vinci precies heeft geschilderd. En in de Tiendschuur kan ik een fotografische kopie van heel dichtbij bekijken.

Da Vinci legt de avond voor Goede Vrijdag vast, wat wij nu het Laatste Avondmaal noemen. En dan een heel speciaal moment, nl. wat in Johannes 13:21-26 wordt beschreven. Jezus vertelt dat één van de aanwezige twaalf hem zal verraden en Da Vinci legt de reacties van iedereen vast. De twaalf discipelen zijn in groepjes van drie vastgelegd met ieder een eigen unieke reactie: verbazing, woede, angst, vragend, en Judas houdt onderwijl stevig zijn buidel met zilverlingen vast.

Het is ruim na vieren als ik verder fiets. Ergens in Voortkapel eet ik in een Brasserie. Het blijkt dat ik goed gekozen heb. Het loopt af en aan met lokale bewoners, altijd een goed teken. Hoewel ik als Nederlander de omgeving superongezellig vind (op een parkeerplaats van een winkelcentrum), is het eten smakelijk. En ik doe voldoende energie op voor de laatste 20 km.