In de trein is het aangenaam koel, na de warmte op het perron. De trein? Jazeker, de trein. Ik moet nu nog 80 km naar huis en dat lukt niet meer, vandaar de trein van Dordrecht naar Geldermalsen. Daar fiets ik het laatste stukje naar huis.

Gisteravond en vannacht heeft het geregend en vanochtend is het zwoel en vochtig. Mijn gastheer en gastvrouw zwaaien me uit. Het bleek gisteravond dat zijn familie zwaar getroffen is door de Ramp. Hijzelf is na de Ramp geboren, maar zijn ouders waren zwaar getraumatiseerd. Ik mocht een boek lenen, kreeg een foto te zien en tips voor de route van vandaag.

Ik begin waar ik gisteravond gestopt was, met de podwalk.

De Molendijk was de hoogste dijk van het dorp en deze hield stand, al stond ook hier een halve meter water boven de kruin.

Ik zie de geschenkwoningen, mooie grote houten huizen, geel geschilderd.

Oude-Tonge werd in die nacht en op de dag tweemaal getroffen door een zware vloedgolf. Die kwam niet alleen van zee, maar ook uit de omliggende polders, omdat het water daar vanuit andere dijkgaten al was ingestroomd. Het dorp zat in de val en het grootste deel ligt laag, ook nu nog.

Op de destijds provisorisch aangelegde begraafplaats op de enige droge plek, aan de Herendijk, is nu de officiële begraafplaats. Het massagraf is mooi en sober, met steentjes waarop sommige achternamen maar blijven terugkeren.

Jos de Boet was 20 en hij ging op 31 januari een pont eerder (die achteraf de laatste bleek) terug naar dienst, in Den Helder. Toen hij van de ramp vernam verwachtte hij een eendere situatie als tijdens de oorlog. Na een week was het duidelijk: zijn ouders, zijn negen broertjes en zusjes, een oom en tante en hun 12 kinderen en een opa, hij was alles kwijt.

Adrie Koert was 14 en verloor haar ouders en vier broertjes en zusjes.

Piet den Ouden was 19 en hij redde samen met een kameraad 80 mensen door telkens terug te gaan naar de zwaarst getroffen straat.

En zo zijn er legio verhalen.

Ik ga verder, naar huis, en dankzij de tip van mijn gastheer rij ik buitendijks naar de Volkeraksluizen en -dam.

Het is prachtig weer, een beetje heiig van de regen, dicht wolkendek, soms wat lichter, het water is stil, schepen glijden geluidloos in de verte.

De Volkerakdam is het vijfde project van de Deltawerken en het werd in 1969 voltooid. Het is een soort driepuntige ster, samen met de Hellegatsdam en de Haringvlietbrug. Het verbindt Goeree-Overflakkee, de Hoeksche Waard en het vasteland van Noord-Brabant met elkaar. In het midden ligt het Hellegatsplein, genoemd naar de Hellegat, de plek waar drie wateren elkaar ontmoeten: het Haringvliet, het Volkerak en het Hollandsch Diep.

Terzijde: Hellegat kan twee zaken betekenen. Of de kracht van de wateren in combinatie met het getij zorgde voor onvoorspelbaar water of het komt van Helinium, de Romeinse benaming voor de brede Maasmonding, waarbij gat inderdaad monding zou betekenen.

Ik fiets de Volkerakdam op, maar het lijkt meer een natuurgebied. Deze dam is ook een compartimenteringsdam om ervoor te zorgen dat dammen richting zee makkelijker konden worden aangelegd.

Als ik boven de sluizen sta, komt de zon door en ik besluit huiswaarts te gaan, eerst lunchen in Numansdorp en vervolgens de Hoekse Waard doorsteken naar Puttershoek. Ik kan dan heel goed merken hoe deze Waard is opgebouwd uit allemaal polders. Telkens weer een dijk over en bij Sint Anthoniepolder staat het oudste kerkje (1380) van de Hoekse Waard. Deze polder en de polder Oud Bonaventura zijn niet overstroomd tijdens de Sint Elisabetsvloed.

In Puttershoek steek ik met de pont over naar Zwijndrecht en dan met de Waterbus naar Dordrecht. In Dordrecht kan ik gratis met de fiets op de trein en de laatste 12 kilometer naar huis fiets ik nog wel.

De laatste kilometer regent het. Passend einde bij het thema ‘Water’. En o ja, mijn motto: genieten? Ik hoop dat je hebt gelezen dat ik dat met volle teugen heb gedaan.

78 km gefietst maakt 1338 totaal.

3 km gewandeld maakt 75,8 totaal.