Cryptisch, hè? Wat zegt dit getal nou helemaal?

Wel, als je zoals ik veel naar klassieke muziek luistert of naar orgelconcerten gaat, dan hoor je om de haverklap dat het de zoveelste sterfdatum of geboortedatum is van deze of gene componist. En bij bijzondere data wordt het hele jaar aan de componist gewijd. Sweelinck-jaar, César Frank-jaar, Max Reger-jaar, noem maar op.

Vandaag is zo’n dag. Precies 273 jaar geleden, 28 juli 1750, overleed de wellicht grootste componist aller tijden: Johann Sebastian Bach.

Jaren later: de Mattheus op de TV. Nou, puber-ik vond dat maar niets, dat gereciteer. Eind twintig, ik mee met een groep uit de kerk naar de Mattheus. OK, toen begon ik iets van deze muziekstijl (het oratorium) te snappen.

Ik schafte CD’s aan en kwam er achter dat Bach van alle muziekmarkten thuis was. Dat zijn muziek eigentijdse bewerkingen kan doorstaan (ooit Bach-jazz gehoord?). Dat hij een inspiratiebron was voor vele musici na hem, van Mendelsohn tot Paul Simon and Art Garfunkel. En ook dat hij bijna vergeten was, ware het niet voor Mendelsohn.

Mijn wekker wekt me elke werkdag met Bach-muziek via Spotify. En voor mij kan een orgelconcert stiekem eigenlijk niet zonder Bach.

Summum voor mij is dus een Bach-orgelconcert. En dus bof ik dat diverse organisten in Nederland deze datum aangrijpen voor een Bach-concert.

Woensdag twee weken geleden luisterde ik in Ede naar Matthias Havinga, die Bach en Mendelsohn ten gehore bracht. Duidelijk hoorbaar was de invloed van Bach op Mendelsohn, maar ook dat Mendelsohn een geweldige organist was. Genieten, zoiets.

Eergisteren zat ik in de Joris in Amersfoort onder het gehoor van Rien Donkersloot die op beide orgels Bach liet spreken. Heel bijzonder is de onvoltooide fuga uit de Kunst der Fuge. Ik schrok toen Rien stopte met spelen. Hij is toch de muziek niet kwijt? Maar nee, hij koos er voor om de muziek te laten zoals het is en niet één van de gereconstrueerde voltooiingen te spelen. Trouwens, dat Bach stierf tijdens het schrijven van deze onvoltooide fuga, zoals zoon Carl Philip Emanuel er bij schreef, moet toch met een behoorlijke korrel zout genomen worden.

Ik genoot van deze avond en had er het omreizen met bus en trein voor over. (Er wordt gewerkt aan het spoor, dus geen treinen tussen Amersfoort en Utrecht. )

Bach was een barokcomponist, maar vanavond ben ik in Amsterdam voor een romantisch Bach-concert. In de Westerkerk. Met kaarslicht.

En zoals Rien Donkersloot woensdag al zei: je kunt heel wat avonden vullen met Bach zonder in herhaling te vallen, en dat klopt. Tenminste, bijna.

Evan Bogerd zal één stuk spelen dat woensdag ook gespeeld werd, en da’s niet erg want dat vind ik zo ontzettend mooi: Schafe können sicher weiden.

Bach was een meester in bewerkingen van eigen en andermans muziek. En zijn muziek is ook weer bewerkt. Vanavond drie bewerkingen van Bach’s muziek, één bewerking van Vivaldi door Bach en verder allemaal prachtige orgelmuziek. Tot mijn verrassing eindigt Evan met de Toccata en Fuga die ik als kind zo bewonderde op de LP van Asma.