Ik herinner me de fotoboeken van mijn moeder, met daarin o.a. zwart-wit foto’s van mijn moeder en haar vriendinnen met het voor mij geheimzinnige onderschrift ‘Dauwtrappen‘. Wat ik begreep, was dat je vroeg moest opstaan op een vrije dag. Als tiener verlies je dan alle interesse…

Een aantal jaren geleden werd in onze kerk een traditie gestart: dauwtrappen gevolgd door ontbijt in de natuur op Hemelvaartsdag. Vroeg opstaan vind ik nu zo’n probleem niet meer, dus ben ik ieder jaar van de partij. Zo ook vanmorgen.

Het was koud, veel zon, sluierbewolking en de Heesseltsche uiterwaarden zijn als altijd mooi. De meidoorns in volle bloei, het fluitekruid, de boterbloemen, de kamille. Een zwaan ligt stil op een waterplas en heeft een vrijwel rimpelloos spiegelbeeld. De knotwilgen staan markant langs het water. En zo vroeg zijn de kleuren zo mooi. Boven ons zingt een leeuwerik.

Maar waar komt dat dauwtrappen toch vandaan? Het heeft niets met Hemelvaartsdag of de Hemelvaart van Jezus te maken.

‘Officieel’ moet je in de vroege ochtend met blote voeten door bedauwd gras lopen. Dat doen we maar niet, maar de dauw doorweekt onze broekspijpen en bij sommigen ook de schoenen.

De traditie zou wel eens heel oud kunnen zijn, omdat vermoed wordt dat het teruggaat tot de Germaanse tijd. Waarschijnlijk was het één van de Meifeesten en volgens het volksgeloof uit die tijd zou de dauw, vooral op bepaalde dagen, een magische en genezende kracht bezitten. Meifeesten vierden de opkomst van het nieuwe leven in de natuur.

Kijk, dat vind ik zo fascinerend, dat restanten uit een zeer ver verleden in het heden opduiken. Soms zonder context en dus onbegrepen, soms verscholen of opgenomen in een christelijke traditie.