In 1997 kwam de film al uit, op TV ooit wel eens delen ervan gezien, maar nog nooit helemaal. Nu, ter gelegenheid van de 25e verjaardag van de film, toch een keer naar de bioscoop voor de re-release: Titanic.

Het was een gigantisch schip, toen (in 1912) het grootste door de mens gemaakte bewegende object. De film is van gelijke proporties. Bijna 3.5 uur met overweldigende actiescènes en subtiele verwijzingen, deels waar gebeurd, deels verzonnen.  En door het 3D effect komen sommige scènes zo dichtbij, dat je de mensen wel lijkt te kunnen aanraken.

Het verhaal kennen we allemaal. Onzinkbaar schip zinkt op de eerste reis. Vaart tegen ijsberg.

In de jaren 80 werd het wrak, of liever de verspreid liggende restanten, gevonden. De documentaire heb ik toen ademloos zitten bekijken. Zelfs na zoveel jaren op de zeebodem spatte de luxe er nog vanaf.

Later heb ik nog meer documentaires bekeken over de oorzaak van de botsing. Door de atmosferische omstandigheden, koud en helder, kon de ijsberg waarschijnlijk deels onzichtbaar blijven, tot het te laat was. En wat als de uitkijken verrekijkers hadden gehad?

Hoe dan ook, door de grootte van het schip, het feit dat het onzinkbaar werd geacht, dat de eerste reis het fataal werd, spreekt het verhaal tot de verbeelding. Te weinig sloepen, het scheepsorkest dat bleef spelen tot het eind, wat ze speelden (Nader, mijn God, tot U), dat alles voegt extra dramatiek toe.

Maar hoe giet je dit in een film? Ik bedoel, het is spectaculair, dramatisch én waargebeurd, maar naar een zinkend schip kun je ook maar zo lang kijken.

De film is eigenlijk een raamvertelling. Schatzoekers naar kostbaarheden in de Titanic komen in contact met een overlevende. Haar verhaal zien we vervolgens in een paar grote flashbacks zich afspelen tegen de achtergrond van het schip en de scheepsramp, maar ook tegen de klassenmaatschappij, de sociale omstandigheden en hiërarchie van die tijd.

We weten allemaal hoe het eindigt voor de beide hoofdpersonen. Zij overleeft, hij sterft. Maar net voor de laatste scène kunnen we een blik werpen op haar foto’s. Rose heeft haar beloftes aan Jack ingelost. In de laatste scène is ze weer jong, de Titanic straalt, Jack wacht op haar, alle opvarenden zijn getuige van hun ontmoeting. Een droom? Of…?

Luister hier naar de prachtige themamuziek van de film.

Luister hier de melodie van Nader, mijn God, tot U, met beelden van de Titanic.

Beluister hier een interview met een overlevende.