Ademloos bekijk ik de groen uitgeslagen schijf. Het goud glanst. Een sikkel, 30 stippen, een cirkel, twee boogjes. Primitief? Welnee!

Ik sta in het Drents Museum in Assen te kijken naar een 3600 jaar oud voorwerp. Het is een hemelschijf met daarop de eerstbekende realistische afbeelding van de hemel. De zon links, een maansikkel rechts, sterren verspreid over de schijf behalve de 7 in een cluster die de Pleiaden of het Zevengesternte voorstellen. De grootte van de maansikkel ten opzichte van de Pleiaden was bepalend voor het toevoegen van schrikkeldagen of een – maand, ook al in die tijd.

Het boogje rechts had ooit een tegenhanger links. Hiermee konden de winterzonnewende en de zomerzonnewende worden bepaald. Het halve boogje onderaan is een zonneboot, waarvan men in allerlei culturen geloofde dat de zon daarmee het water overstak om de volgende ochtend weer in het oosten op te komen.

Gemaakt in ca. 1600 voor Christus in de Únětice-cultuur, de bronstijdcultuur van Centraal-Europa. Zo’n 200 jaar later begraven bij Nebra in de buurt van Leipzig. Met dolken en zwaarden en een beitel. Waarom? We zullen het nooit weten.

Ik ben vandaag bijna de lengte van Drenthe door gefietst, van de nieuwe veenkoloniën naar het oude Drenthe. Zandgronden, bossen, essen, duinen, kleine brinkdorpen. Er zijn hier ook hunebedden, ook al afkomstig uit een oude cultuur, 5 tot 6 duizend jaar geleden. Vandaag nog niet kunnen bekijken, maar misschien morgen?

In Assen ben ik natuurlijk ook Bartje even wezen groeten. Daar staat hij op z’n sokkel, voetjes in de klompjes, handjes stevig in de broekzakken, olijk opkijkend onder z’n kuifje. ‘Ik bid niet veur bruune boon’n.’

61 km gefietst, 6 km gewandeld. Totaal 296 en 24.