237 meter, 210 meter, 500 meter, 15.000 ton, 53.000 ton; de cijfers vliegen me om de oren.

Ik loop met een gids van Rijkswaterstaat over het terrein van de Maeslantkering, het laatste deel van de Deltawerken, nu 25 jaar oud. In 1958 was het 1e stuk van de Deltawerken al klaar, 5 jaar na de Watersnoodramp van 1953: de Hollandsche IJsselkering. 44 jaar later was de Maeslantkering het sluitstuk. En wat voor een sluitstuk.

Het plan was om de dijken om de waterwegen bij Rotterdam gewoon op Deltahoogte te brengen, maar daar kwam men van terug. Besloten werd in de Nieuwe Waterweg een kering aan te leggen, maar dan niet over het water zoals alle andere keringen, maar één die vanaf de kant het water zou tegenhouden.

Twee enorme stalen armen van 237 meter lang bewegen twee enorme gekromde deuren van 210 meter over water alvorens ze worden afgezonken. De Nieuwe Waterweg is 500 meter breed maar bij de kering net iets smaller, 350 meter. Op 17 meter diepte ligt een enorme betonnen drempel. Voor de stalen armen is 15.000 ton staal per arm gebruikt. Het bolscharnier, een soort kogelgewricht, waarop de hele arm draait is 10 meter in doorsnede. En om de krachten van het hoge water op te vangen rust iedere arm op een blok beton van 53.000 ton zwaar. Binnen 2 uur kan bij heel hoog water de Nieuwe Waterweg worden afgesloten. Wat een staaltje vakmanschap.

Tja, en hoe kom je dan bij die Maeslantkering. Nou, dat was weer eens zo’n gek idee van me. Om 5 uur ging de wekker en kwart voor 6 zat ik op de fiets. Bij Wadenoijen stond de kerk aan de Linge prachtig in de gloed van opgaande zon. In Geldermalsen de trein naar Dordrecht (fiets mag gratis mee) en in Dordrecht naar de Merwekade, waar ik met de waterbus naar de Erasmusbrug in Rotterdam voer (fiets ook gratis mee). En zo stond ik om 9 uur in Rotterdam. En toen op de fiets naar de Maeslantkering.

Langs de Parkhaven en de Euromast, over de Rotterdamsedijk, de Schiedamsedijk, de Vlaardingerdijk, de Maassluisedijk. Links de havens met de grote schepen uittorenend boven de gebouwen, rechts Rotterdam met Delfshaven, dan Schiedam, Vlaardingen en vervolgens langs het water naar Maassluis.

De zon is inmiddels verdwenen achter zware bewolking en bij Maassluis begint het te miezeren waardoor ik enigszins verregend bij de Maeslantkering arriveer. Ik ben de enige gast bij de rondleiding, dus da’s boffen.

Na de rondleiding schijnt de zon weer en ik besluit door te fietsen naar Hoek van Holland. Lunchen in het zonnetje met zicht op de Nieuwe Waterweg: het kan slechter…

Ik ga weer terug, maar ik stap in Schiedam even af. In de Grote of Sint Jans Kerk is een orgelconcert. Muziek is zoiets geweldigs. Het eerste stuk hoorde voor mij bij deze dag: het Preludium in g moll van Buxtehude. Schitterend!

Op de terugweg regent het zo en dan, maar de tocht met de waterbus is er niet minder mooi om.

Volgend jaar is het 70 jaar geleden dat de Watersnoodramp plaatsvond. De waterkeringen houden ons droog. Maar alle plaatsen onderweg refereren aan water.

• Dordrecht: naar het riviertje de Thuredrith
• Rotterdam bij de dam in de Rotte
• Delfshaven is de voormalige haven van Delft in de Delftse Schie
• Schiedam bij de dam in de Schie
• Vlaardingen: nederzetting bij het water de Vlaarding. Vlaarding is verwant met flard in de zin van rafelig stuk grond
• Maassluis: sluis voor het gebied Maasland
• Hoek van Holland: ooit de Beer of de Hoek van Holland, het zuidelijkste duingebied van Holland en dus geen dorp

Dit jaar is de Nieuwe Waterweg 150 jaar oud. In de 18e en 19e eeuw was Rotterdam bijna niet meer bereikbaar vanaf zee. Het kanaal door Voorne uit 1829 moest enige uitkomst brengen. Het werd gegraven onder koning Willem I, inderdaad de kanalenkoning.

In 1866 werd begonnen met het doorgraven van het duingebied de Hoek van Holland. Toen ontstond er ook bebouwing, het begin van het huidige dorp Hoek.  In 1877 was het kanaal klaar en had Rotterdam weer een verbinding met de Noordzee.

Gek idee, dat in Nederland vrijwel overal de mens de natuur naar zijn hand heeft gezet en dat de oorspronkelijke situatie gewoon onvoorstelbaar is.

Door de stromende regen fiets ik van station Geldermalsen naar huis. Het was een lange dag, een soort minivakantie. 97 km op de teller als ik om kwart over 8 thuis kom, uiterst voldaan, en kletsnat van de regen. Dat dan weer wel.