Dat is het leuke van Nederland, dat je in een relatief klein gebied zoveel verschillende landschappen kunt zien. Vandaag was weer een mooi voorbeeld.

Vanmorgen om 7 uur dauwtrappen in de Heesseltsche uiterwaarden, met mensen uit de kerk. Genieten van de stilte en de natuur. Het zonnetje kwam door, over de rivier gingen de grote schepen af en aan, lisdodden bloeiden, leeuwerikken zongen al buitelend door de lucht, één van de koeien had een pasgeboren kalfje bij zich en als toegift kwam een kudde paarden spectaculair langs stuiven. Na het ontbijt naar de kerk en toen op de fiets…

Ik ga dwars door de Betuwe op Ingen aan, waar ik met de pont de Nederrijn oversteek. Het gigantische Veerhuis van Ingen laat zien hoe belangrijk dit veer vroeger was. Ik laat de polders en de rivier achter me en kom via Elst bij de Utrechtse Heuvelrug.

Via de prachtige bossen van landgoed Prattenburg kom ik bij Overberg. De naam zegt het al: vanuit Amerongen gezien ligt het aan de andere kant van de Amerongse berg.

Ik ben nu in de Gelderse Vallei aangekomen en meteen sta ik voor een stuk oorlogsgeschiedenis. Hier ligt het Valleikanaal, ooit gegraven bij de Werkverschaffing in de jaren ’30 van de vorige eeuw, deels ter versterking van de Grebbelinie, deels voor de afwatering van de Gelderse Vallei. Maar grote delen zijn ouder. Het deel tussen Rhenen en Veenendaal is al in de 15e eeuw gegraven, onder leiding van David van Bourgondië, bisschop van Utrecht, en heette daarom ook wel Bisschop Davidsgrift.

Nu is het kanaal vooral bekend van de Tweede wereldoorlog. Overal zandzakken waar de linie langs het kanaal nu doorbroken is door wegen.

In Scherpenzeel is het tijd voor de lunch, op het marktplein. Scherpenzeel heeft in de Tweede wereldoorlog behoorlijk geleden en dat kun je zien. Veel nieuwe panden, maar ook mooi herbouwde oude panden, zoals de Mariatoren van de kerk. Scherpenzeel komt van een woord voor zaal, in de betekenis van hal of huis, scherp heeft de betekenis van versterkt, zeg maar een huis dat gewapend is, bijvoorbeeld door een palissade met scherpe punten. Er is nog steeds een Huis Scherpenzeel, al sinds de 14e eeuw, maar waarschijnlijk al eerder.

Ik steek de A1 over en kom in de uitlopers van de Veluwe, met veel beekjes. Het gebied is landelijk met veel boerderijen en veel bosgebieden.

Mijn plek van bestemming is vlakbij de voormalige Zuiderzee, de Mariahoeve bij Putten.

Groot is mijn verrassing als ik een boek van Brand Overeem zie liggen over de laatste bewoners van de boerderij, 3 zussen die op traditionele wijze hun hoeve in stand hielden. Nieuwerwetse dingen kwamen er bij hen niet in. Dat ik nu in hun vroegere kippenhok slaap, compleet met badkamer en WiFi, zou hen met stomheid geslagen hebben.