De verhalen die horen bij de route van vandaag zijn overweldigend. Een Joods echtpaar dat wordt geliquideerd, een gewone tussenwoning waar 14 (!) onderduikers de oorlog overleven, een gestrande trein…

Er is oorlog aan de grens van Europa, maar toch nodigen deze zonnige Maartse dagen uit tot wandelen. Maar het onderwerp van deze wandeling is ook oorlog. Een soort van passend.

De rode Hanzeboog strekt zich over de IJssel, onbewust van het lot van zijn voorganger. Kamp Westerbork was voor de oorlog ingericht voor de opvang van Joodse vluchtelingen. Op 10 mei 1940 strandde hier een trein met Joden uit Westerbork op weg naar de vrijheid. Helaas voor hen was de spoorbrug over de IJssel tijdens de eerste oorlogshandelingen opgeblazen. Via allerlei omwegen kwamen ze later weer in Westerbork terecht, om vervolgens te worden afgevoerd naar de concentratiekampen.

Ik ben gestart in Wezep op deze stralende dag. Het vriest licht en er is weinig wind. Over de Wezepsche heide loop ik naar de Keizersweg die overgaat in de Hessenweg, een oude handelsweg tussen Nederland en Noord-Oost Europa. Ik passeer Vuursteenberg, een heuvel van 26 meter uit de ijstijd overgebleven.

Huis Molencaten straalt in de zon en verraadt in niets wat er in 1944 is gebeurd. Op het terrein waren in hutjes en holen onderduikers ondergebracht, waaronder een echtpaar met kinderen. Nadat ze bijna waren gearresteerd werden de kinderen en de ouders vanwege de veiligheid apart ondergebracht. De ouders wilden hoe dan ook bij hun kinderen zijn en dreigden de verzetsgroep te verraden.

Daarop is besloten het echtpaar te liquideren. Op het landgoed werden ze begraven. Na de oorlog heeft het OM dit legitiem verklaard, maar de betrokken mannen hebben dit hun hele leven meegezeuld. De kinderen overleefden de oorlog. Het echtpaar is later herbegraven op de Joodse begraafplaats in Hattem, die ik even later passeer.

Over de dijken loop ik op de binnenstad van Hattem aan. Langs de stadsmuren, door oude straatjes, de prachtige kerk, het schitterende stadhuis, Hattem is echt een prachtige oude Hanzestad.

Ik steek de IJssel over en kom in de volgende Hanzestad: Zwolle. Het is er druk en gezellig. In de Hoofdwacht bij de kerk geniet ik van de lunch. Daarna wandel ik even door de stad en ga op weg naar mijn overnachtingsadres.

Maar eerst nog een bijzondere plek bezoeken. Aan de P.C. Hooftstraat staan rijen gewone jaren 20 en 30 woningen. Niets bijzonders zou je zeggen, maar op nr. 18 kwamen na de bevrijding 14 onderduikers tevoorschijn. Niemand van de buren had ooit iets gemerkt…

Ik steek bij Berkum de Vecht over. Daar loopt ook een Hessenweg. Ik lees daar dat Zwolle het stapelrecht wilde hebben van de goederen die over deze handelsweg werden vervoerd. Stapelrecht betekende dat alle goederen dan in Zwolle te koop moesten worden aangeboden alvorens de rest verder kon reizen. Dit leverde belastingen op en er kon tol geheven worden. Dus verlegde Zwolle de Hessenweg en legde een brug over de Vecht. Tja…

Nog even een vrolijke noot: de Boerendanserdijk in Berkum. Waarom die zo heet? Geen idee, maar er staat een mooi kunstwerk van dansende boeren en boerinnen.

En nog eentje: in de gracht bij Hattem staat een beeldengroep van een kikkerkoor. Ik schiet in de lach en moet meteen denken aan het liedje van Paul McCartney waarin een koor kikkers meedoet. En de titel? We all stand together…