Elburg is prachtig deze ochtend. De zon is net op en de daken lichten op met een oranje gloed.

Door de stille straatjes loop ik door het stadje. Het is nagenoeg vierkant en het stratenpatroon is nog volledig 14e eeuws.

In de prachtige stille kloostertuin staat een beeld van een zwangere vrouw met 2 kinderen tegen zich aan. Waarom dit beeld daar? Geen idee, maar ik vind het een teken van hoop.

Ergens in de 13e eeuw had Elburg al stadsrechten gekregen, maar toen zag het er totaal anders uit. Het was een langgerekt stadje op een hoger gelegen kuststrook. In 1392 werd de stad verplaatst in noordoostelijke richting. De huidige Ellestraat is het enige stukje Elburg van daarvoor.

Er werd geen half werk geleverd. Het werd meteen maar een vesting ook. Met muren en poorten, een gracht, een omwalling, kazematten…

In de 17e eeuw vestigden de eerste Joden zich in Elburg. Midden 19e eeuw werd een eigen synagoge in gebruik genomen en de eigen begraafplaats op de stadswal was er al in 18e eeuw. De economische omstandigheden begin 20e eeuw zorgden voor afname van het aantal Joden. De synagoge doorstond de oorlog ongeschonden, de Joodse gemeenschap niet…

Elburg is naast vestingstad ook Hanzestad en vissersplaats. Kijk naar de masten, hoog boven de stad uit. Bij de Vischpoort is er een nog werkende touwbaan, toeleverancier van de visserij en handel. Bij de sluis een beeld van een mens in een soort mantel die zowel de wind als de golven moet verbeelden. De mens blijft staan, temidden van het geweld, hopend op betere tijden.

Langs 2 imposante leeuwen -in 1954 aan Elburg geschonken door een Joodse antiquair- loop ik het stadje uit.

Ik heb nog een hele wandeling voor de boeg. Tussen de landerijen gaat het op de bossen rond ’t Harde aan. Dan is de spoorlijn weer in de buurt. Door de bossen loop ik langs de A28 en de spoorlijn op Wezep aan.

Ik krijg een paar regenbuitjes over me heen en de zon zorgt voor regenbogen. Ik luister naar de verhalen van het Luisterpad en die stemmen me toch hoopvol. Er waren ondanks alles mensen die het overleefden dankzij mensen die hen hielpen met gevaar voor hun eigen leven.