Op het nippertje haalde ik de trein. Vanwege werkzaamheden aan het spoor heb ik een ommelandse reis in het vooruitzicht. Maar de cappuccino met croissant op station Arnhem vergoedt veel. In de treinen daarna telefoon aan de oplader, oortjes in, Radio4 aan met de Klassieke Top 400. Eigenlijk niets te klagen.

In Harderwijk geniet ik aan de rustige haven van een bakje verse kibbeling. Ik probeer me voor te stellen hoe bedrijvig het hier ooit was toen er nog een Zuiderzee was. Er ligt een schip dat de naam De Strijd draagt…

Ik zwerf door de oude stad. Langs het monumentale stadhuis, de Smeepoort, de Vischpoort, stukken stadsmuur, een ouderwetse bakkerij en de Synagoge.

Op de muur een indringende gedenkplaat. Een plaat natuursteen waaruit een hap weg is…

Langs het spoor gaat het op het Hulshorsterzand aan. Onderweg luister ik naar de aangrijpende verhalen op het Luisterpad.

Zoals de ontsnappingspoging bij station Hulshorst. Joden werden vanuit Amsterdam met de reguliere (!) treinen naar Westerbork gebracht. Eén of twee wagons werden dan aan de trein toegevoegd.

In Hulshorst bij het optrekken van de trein vluchtten verschillende mensen het bos in, maar de Duitsers pakten hen snel weer op en met geweld en geschreeuw werden ze de trein ingedreven. De andere passagiers keken toe… alsof het buiten hen plaatsvond volgens een ooggetuige.

Ook de verhalen van twee families Härtz maken indruk. De ene familie kwam nooit meer terug, de andere wel, behalve de zoon. De zoon meldde zich vrijwillig voor dwangarbeid, de rest van het gezin dook onder en overleefde.

Ik loop door het mulle zand en steek weer het spoor over en Nunspeet is al snel in zicht. Ik geniet van mijn welverdiende koffie en aanvaard de terugweg, weer zo’n ommelandse reis, maar in alle rust en vrijheid.