Zaterdag leek het even of ik aan het eind van de wereld was, toen ik over de Dollard stond te kijken. Ogenschijnlijk eindeloze leegte.

Tevens was het het keerpunt van mijn fietsvakantie, het eindpunt zeg maar.

En er kwam nog bij dat ik zondag en maandag een heel eind zou gaan fietsen, 235 km in totaal.

De nacht naar zondag bracht een enorm regengebied dat leeg regende boven Nederland. Ik werd ”s morgens wakker met ruisende regen. Heerlijk geluid, maar geen leuk vooruitzicht als je nog moet fietsen.

Om 8 uur zat ik aan het ontbijt. De gastvrouw had speciaal voor mij een zonnebloem uit de tuin geplukt en in het vaasje op tafel gezet…

Rond 9 uur pakte ik mijn spullen op de fiets, regenjas aan… en ineens is het droog…

Ik ben snel gaan fietsen. Het was vochtig en een beetje benauwd, maar geen regen en nauwelijks wind.

Om 11 uur was ik in Borger. Ik wilde nl. even bij het grootste hunebed van Nederland kijken. Heeft iets fascinerends, die enorme keien op elkaar gezet als ganggraf. En tot op de dag van vandaag weten we niet hoe het precies gedaan werd… Het woord hunebed grijpt terug op de 16e eeuw. Dr. Picardt beschreef de hunebedden als enorme steenhopen die door Huynen ofwel Hunnen waren opgeworpen.

Ik vervolg mijn tocht naar Westerbork, Hoogeveen, Nieuwleusen en Zwolle en kom uiteindelijk in Wezep aan waar ik bij mijn vriendin mag overnachten.

Het was kilometers vreten vandaag (128 in totaal) en gelukkig heb ik geen regen van betekenis gehad. Een miezertje in Borger en een klein buitje in Zwolle, meer niet. Wel wind tegen, maar ach…

Maandagochtend begon mijn tocht naar huis. Zonnetje en wind in de rug, mijn hartje, wat wil je nog meer…

Ik fiets vanuit Wezep naar Heerde en pak daar het fietspad dat aangelegd is over het Baronnenlijntje. Dit was de voormalige spoorlijn Zwolle-Apeldoorn. In de jaren 50 stopte het personenvervoer, in de jaren 70 het goederenvervoer en nu is het een fietspad. De naam komt van de vooraanstaande personen uit de betrokken gemeenten die voor aanleg pleitten. Velen van hen waren van adel…

Voorbij Apeldoorn stop ik voor een lange lunch. En dan volgt een pittig klimmetje. Ik zit tenslotte op de Veluwe…

Maar dan zeil ik af naar Hoenderlo, Otterlo en Ede. In Wageningen tijd voor energie-inname. Bij Hotel de Wereld, dat als plek van de tekening van de capitulatie, vrijheid als motto heeft. Vond ik wel passend bij mijn vakantie.

Ik heb nog een laatste pittige klim voor de boeg: de Grebbeberg. 7%, maar ik wil even het monument en de begraafplaats groeten.

Na 107 km is de Waal mijn metgezel en ben ik weer thuis…

In totaal 1302 km afgelegd in 17 dagen is ruim 76 per dag.