Vandaag verliet ik de Peel. Wat een prachtig gebied. Ongelooflijk hoe dit gebied door de mens is veranderd. De venen van de Peel liepen van Cuijk tot in België (Overpelt en Neerpelt) over een breedte van tot wel 10 kilometer. Het veen kon tot wel 8 meter dik zijn. Op een paar kleine stukjes na is alles weg…

Locus Paludis (waar de naam Peel vandaan komt) betekent moerassige plaats. Door de smeerlaag, de waterdichte laag onder het veen, te doorbreken werd de Peel van een badkuip een zeer droog gebied. Onvoorstelbaar, als ik zo tussen de landerijen en door de bossen fiets…

Ik kom in Boxmeer (Jan Boc de Mere was ooit heer van Meere, en dus werd het Boc’s Mere…) en ben weer bij de Maas. Ik duik over de dijk het Maasheggenlandschap in. De heggen van meidoorn en sleedoorn grenzen al eeuwenlang kleine percelen af en zorgen ervoor dat vee binnen en wild buiten blijft, terwijl ze gelijk slib opvangen na overstromingen. Maar Julius Ceasar was er niet zo blij mee… Ze zorgden er ook voor dat zijn leger niet zo snel optrok als gewenst was…

Inderdaad, daar zijn ze weer, de Romeinen. Van Boxmeer naar Cuijk fiets ik hele stukken over het tracé van een voormalige Romeinse Heerbaan, onderdeel van de weg van  Tongeren-Maastricht-Nijmegen.

Bij het Veerhuis van Oeffelt tijd voor koffie met wat lekkers en een prachtig uitzicht op de Maas. Ik ben net onder een verkeersbrug doorgereden die wel erg brede pijlers heeft. Blijkt naast de weg ooit nog het Duits Lijntje te hebben gelopen, een spoorbaan naar Duitsland. Ooit de snelste verbinding (zonder overstappen) Londen, Berlijn, Sint Petersburg. De tsarenfamilie is hier dus wel eens langs gekomen…

In Sint Agatha stop ik even om de prachtige 18e eeuwse kloostertuin te bewonderen. Het klooster (naamgever van het dorp) wordt al sind 1371 (!) bewoond door kruisheren of wel monniken van de Orde van het Heilig Kruis.

Via de pont naar Mook en dan op naar de bestemming van vandaag: het Afrikamuseum. Door de bossen van wat ooit de Mookerhei was, langs de Kleefsebaan (voormalige spoorlijn).

In het park kan ik langs dorpjes uit Afrika lopen, maar ook langs prachtige beelden. De binnententoonstelling geeft aandacht aan het Afrika van nu, bezien vanuit het Afrika van nu.

En aan de slavernij. Ik zie voetboeien, een enkelblok, een brandijzer… Mensen werden tot handelswaar gemaakt… Alles waren ze kwijt… Zelfs hun lichaam was niet meer van hen.

Ik was vandaag vrij om te gaan en te staan, waar ik maar wilde… Stemt een mens tot nadenken…

56 km op de teller, 516 in totaal. Met heerlijk zomerweer.