In de mist huppelen konijntjes over het grasveld voor mijn hut. Het is koud geworden vannacht en mistig. Maar allengs warmt het op.

Om 9 uur zit ik op de fiets met een indrukwekkend ontbijt achter de knopen. Moet ook wel, want ik ga een grote rondrit maken door de Peel.

Onderweg naar noordelijk Limburg passeer ik Vredepeel. Defensie heeft hier een militair vliegveld en een kazerne. En een weg heet Twistweg…

De Peel was in de 18e eeuw betwist gebied. In 1719 werd dit conflict tussen Pruisen en de Nederlanden beslecht met het plaatsen van een vredepaal in deze omgeving. Onder invloed van de naam van het gebied waar de paal stond werd het Vredepeel. Overigens pas na de tweede wereldoorlog werd dit gebied ontgonnen en het dorp stamt uit 1955.

Voorbij Venray dreigt de zon het te verliezen van de mist en de bewolking. Ik schiet onder de A73 door en kom aan in Melderslo. Hier is openluchtmuseum De Locht mijn doel.

Naast de oude en gereconstrueerde gebouwen is er ook een binnenexpositie over de jaren ’70. Hoe herkenbaar…. Oranje en bruin, Brabantia, brommers, een oude Renault…

Er is aandacht voor verleden, heden en toekomst, o.a. met een halve betonnen champignon voor de champignonteelt, kas- en glastuinbouw en, uiteraard, aspergeteelt.

Meest bijzondere vond ik de gereconstrueerde boerderij uit 1320.

In America bezoek ik het Peelmuseum, waar een vrijwilliger de bezoekers rondleidt. We krijgen uitleg over de omgeving en de vervening. Het hele gebied is opgegaan aan turfstrooisel, nog niet eens aan brandstof.

Vele vaarten, kanalen en wijken moesten het gebied ontwateren en dienden vervolgens voor transport.

Ik schiet hierna even aan in Griendtsveen, een dorpje genoemd naar de vervener die dit gebied kocht. Hij liet een prachtig dorpje bouwen en noemde dat naar zichzelf… Waarom ook niet?

Net voor Ysselstein bezoek ik de Duitse militaire begraafplaats. Meer dan 31.000 graven… onafzienbaar… niet te bevatten… Albert Schweitzer wordt hier geciteerd: soldatengraven zijn het beste pleidooi tegen oorlog.

Na Ysselstein passeer ik het Defensiekanaal met een kazemat, restant van de Peel-Raamstelling.

Trouwens, vanmorgen kwam ik nog iets bijzonders tegen. Ik fietste langs de Ballonzuilbossen. Ik fietste het bos in, naar de zuil toe, nieuwsgierig geworden door de naam.

Wat blijkt: in 1871 tijdens de Frans-Duitse oorlog, werden vanuit het belegerde Parijs luchtballonnen opgelaten om zo contact te krijgen met het niet-bezette landsdeel. Een ballon stijgt zo hoog dat deze wordt meegevoerd naar Nederland. Bij Merselo komt de ballon aan de grond. De ballonreizigers gaan via Maastricht met de trein richting Bordeaux, hun eigenlijke reisdoel. 25 jaar later, in 1896, wordt de Ballonzuil opgericht.

Gisteravond kwam er een luchtballon over de camping, maar gelukkig had die niets met oorlog te maken.

76 km op de teller. Totaal 364.

En de mist trok uiteindelijk op en het werd een prachtige en zonnige dag.