Ik loop door de polder langs de Eem.
In de verte zakken buien weg boven Amersfoort. Het is prachtig weer. Ooievaars zwenken in het rond, rode wouwen vliegen behendig tussen de kabels van de bovenleiding door.

Ik ben weer op pad, het Westerborkpad. In de trein naar Baarn kwamen de buien over. Ik dacht maar zo: wat nu valt, valt straks niet meer De trein is uitgevoerd in Mondriaan-design, met volgens mij hetzelfde blauw dat de koninklijke wachtkamer van station Baarn siert.

Bij Amersfoort toch weer een buitje en onder de paraplu loop ik naar de Joodse begraafplaats. Bij het station is het tijd voor pauze en dan ga ik richting kamp Amersfoort, deels over hetzelfde traject dat de gevangenen destijds moesten afleggen…

Bij kamp Amersfoort daal ik af naar de Stenen Man, het indrukwekkende monument aan het eind van de door de gevangenen gegraven schietbaan.
Langs de ladder van Armando naar het Russische Ereveld. Ik loop een rondje en zie het monument voor de veteranen, een bronzen veldbed met daarop de militaire uniform, opgevouwen, niet meer nodig…
En het graf van Van Doorninck en zijn ouders. Hij ligt in het rijtje oorlogsgraven, met de bekende witte stenen. Zijn ouders hebben een graf gekocht op het hoekje, pal naast hem.

Via het Paradijspad (!) loop ik naar het centrum van Amersfoort en langs Muurhuizen en de Koppelpoort loop ik de nieuwe wijken in. Bij Vathorst zit het er op. Ruim 26 km. Het is goed geweest. En het regent ook weer…

Terzijde: Begraafplaats Rusthof ligt aan de Dodeweg en ja, dat is dus een weg waarlangs doden worden overgebracht.
Kamp Amersfoort ligt aan de Appelweg. En nee, dat is niet appèl in de nieuwe spelling. Het was de weg waarlangs fruit o.a. appels uit de Betuwe Amersfoort binnenkwam. Vergelijk het Kersenlijntje en het Kippenlijntje. Beide lijnen passeerde ik ook vandaag.