Wel, niet, wel, niet, WEL wandelen!

Ik moet me haasten en gris nog net op tijd een paraplu mee. Het weer is niet denderend, maar aangezien het druppelt en niet plenst, waag ik het er op…

Bij Hakkelaarsbrug stap ik uit de bus om aan de 3e etappe van het Westerborkpad te beginnen. Het regent en de wind vindt mijn paraplu erg leuk. Op het viaduct over de A1 raak ik ‘m bijna kwijt.

Maar ik daal af naar het prachtige Naardermeer waar ik meer in de luwte loop, tussen bomen, achter struiken. Ondanks (of dankzij?) de regen is het genieten. Ik ben de enige wandelaar. Het ruikt heerlijk, vogels zingen en fluiten.

Langs de Machine, het gemaal dat vergeefs het meer probeerde droog te leggen.
En dan een huisje met de naam Karekiet. Ik denk terug aan de lagere school, aan de schoolplaat over het Naardermeer, met karekiet en roerdomp.

Bij station Naarden-Bussum pauzeer ik even. Het stationsgebouw is van 1926, een kubistisch asymmetrisch gebouw, met prachtige kroonluchters en glas-in-loodramen.
En de (oudere) wachtkamers 1e, 2e en 3e klasse, ook voor ‘rooken’. Vervreemdend….

Ik loop langs de prachtige synagoge naar de oude begraafplaats. Rechts achter is de Joodse begraafplaats. Indrukwekkend zijn de gedachtenisstenen. De familiegeschiedenissen, de drama’s, die achter zo’n stille steen schuilgaan….Het is droog geworden en ik kan rustig wandelen om na te denken over alles.

Na een terrasje beland ik op de hei met in de verte een schaapskudde. Rechts van me onophoudelijk de treinen over de spoorlijn.

In Hilversum moet ik rap de paraplu te voorschijn halen. De laatste kilometer krijg ik een plensbui over me heen.