Vandaag gestart met een bijzondere wandeltocht, het Westerborkpad.

Een pad van Amsterdam naar Westerbork, zoveel mogelijk langs het spoor, in één richting bewegwijzerd, met veel monumenten, plekken van herinnering en bezinning, met een luisterpad.

Om kwart voor 8 was ik op Amsterdam Centraal en trok ik de stille stad in. Dat heeft toch iets heel bijzonders. Het Anne Frankhuis staat in de steigers en het nieuwe entreegebouw is groter dan het huis zelf. Langs de Westerkerk naar het Thorbeckeplein en het Rembrandtplein. Over de Amstel naar de voormalige Jodenbuurt. Baruch de Spinoza staat in zijn bronzen mantel vlakbij het Joodse verzetsmonument.

Achter de Hermitage de Schaduwkade. Op de rand van de gracht staan de namen van vermoorde bewoners van de panden aan de overkant. Het nieuwe namenmonument aan de Weesperstraat spiegelt achter de bouwhekken. Het hart van de Jodenbuurt: de synagoges. 5 in totaal. De grote Portugese en het complex van 4 synagoges er pal tegenover. De dokwerker, het Auschwitz monument, het dovenmonument, echt op elke straathoek valt een verhaal te vertellen.

Bij de Hollandsche Schouwburg start het pad officieel. Door het Oosterpark naar de Transvaalbuurt met het indrukwekkende anti-racisme monument en de mooie huisjes aan het Transvaalplein, ooit verzamelpunt voor het wegvoeren van de Joden. De massieve Muiderpoort ligt vlak bij het station dat zijn naam draagt. Vanaf dit station werden de Joden afgevoerd. In gedachten loop ik naar Diemen, langs de Joodse begraafplaats Zeeburg, langs snelwegen om uiteindelijk weer bij het spoor uit te komen.

Onderweg heb ik diverse literaire uitingen gezien, waarvan er één me trof.

Terugkeren is niet hetzelfde als blijven.