Ook vandaag een route uit de oude doos.

Het is dit jaar 25 jaar geleden dat er een overstroming dreigde in Rivierenland.
In de jaren daarna zijn de dijken grondig aangepakt en verhoogd. In 1999 was dat klaar en werd de Sterke Dijkenroute geïntroduceerd. Van Tiel naar Herwijnen, oversteken naar Brakel en dan naar Wamel.

De bordjes hangen er niet meer, sinds de knooppuntenroutes, maar ik weet m nog Trouwens, behalve een paar stukjes bij Waardenburg en Haaften fiets je op en langs de nieuwe dijken. Ik heb geprobeerd alle monumenten die met de dijken en het water te maken hebben te vinden en te fotograferen.

Bij de Bommelse brug staat een stuk van de oude brug, oeververbinding in de taal van Rijkswaterstaat, t.g.v. het 75 jarig bestaan.

Daarbij natuurlijk een plaquette met het beroemde gedicht van Martinus Nijhoff, naamgever van de brug.

De moeder de vrouw

Ik ging naar Bommel om de brug te zien.
Ik zag de nieuwe brug. Twee overzijden
die elkaar vroeger schenen te vermijden,
worden weer buren. Een minuut of tien

dat ik daar lag, in ’t gras, mijn thee gedronken,
mijn hoofd vol van het landschap wijd en zijd
-laat mij daar midden uit de oneindigheid
een stem vernemen dat mijn oren klonken.

Het was een vrouw. Het schip dat zij bevoer
kwam langzaam stroomaf door de brug gevaren.
Zij was alleen aan dek, zij stond bij ’t roer,
en wat zij zong hoorde ik dat psalmen waren.
O, dacht ik, o, dat daar mijn moeder voer.
Prijs God, zong zij, Zijn hand zal u bewaren.

PS: 81 km op de teller, totaal 244 km.