Bachs virtuoze Toccata en Fuga schalt door mijn auto. Dat mis ik echt, orgelconcerten, maar dit is geweldig om te beluisteren, alleen in de auto, radio op 10!
Ik ben op pad naar Brakel, in de Bommelerwaard, om het Jordenpad te lopen.
Wat een geschiedenis ligt er onder mijn voeten.

De Waaldijk is in de jaren 70 van de vorige eeuw verbreed en daarbij is het aanzien van Brakel grondig veranderd, vernield zeg maar. Veel dijkwoningen, het 19e eeuwse gemeentehuis, een Jugendstil villa, alles ging plat.
De Meidijk stamt uit de 14e eeuw en is op sommige plaatsen doorgebroken , te zien aan de wielen.
De Poederoijense achterkade is nog ouder, zeker 1000 jaar oud.

De Nieuwe Hollandse Waterlinie dient zich aan, een 19e eeuwse verdedigingslinie waarbij de Nieuwendijk uit de 15e eeuw werd ingekapseld. Batterijen bij Poederoijen en Brakel zijn de stille getuigen.
Westelijk is het Munnikenland te zien, ooit ontgonnen door Franse monniken in de 13e en 14e eeuw.

Op de Waaldijk kijk ik achterom en ja hoor!
‘Waar Maas en Waal te zamen spoelt
En Gorkum rijst van ver,
Daar heft zich op den linker zoom
En spiegelt in den breeden stroom
Een slot van eeuwen her.’

Loevestein! Het kasteel is te zien, net boven de bomen uit. Het stamt uit de 14e eeuw en is in later eeuwen verder uitgebouwd. Het werd zelfs onderdeel van de Nieuwe Hollandse Waterlinie.

Brakel was tot midden 20e eeuw een vissersdorp, zalm in de Waal was de vangst. Nu herinnert alleen het beeld van de vissersvrouw op de dijk aan dit verleden.

Mijn benen schrijnen van de vele brandnetels die welig tierden op een oud stukje Meidijk. Tijd om naar huis te gaan.