Zo, dat scheelde een jas. Tien graden minder dan gisteren. Maar wel mooi weer, zon en wolken, helderblauwe lucht, harde koude noordenwind.

Vandaag de Waal overgestoken naar het Land van Maas en Waal voor het Tremelepad.

Op het eerste gezicht lijkt dit gebied met vlakspaan, hark en lineaal ontworpen te zijn.

Maar eenmaal op pad blijkt het een verrassend mooi gebied te zijn.

Een duin uit de IJstijd steekt boven het weidelandschap uit, er is een moerasbosje, er zijn oude eendenkooien, grienden, een oud afgegraven dijkje.

Ooievaars klepperen op hun hoge nest, ik zie al een vroege zwaluw laag langs scheren.

Mooie weteringen met glooiende oevers lopen kaarsrecht door het weidse land.

Ik mag door weilanden lopen en ervaar een enorm gevoel van rust, ruimte, vrijheid.

Ik denk terug aan mijn kinderjaren. Thuis op de boerderij had ik ook dat gevoel van vrijheid, dat alles nog voor je ligt. En al weet ik dat dat niet klopt met de werkelijkheid, toch is het fijn om te ervaren.

Aan het eind van de route loop ik door boomgaarden en daar staat een ijzeren watermolen. Ik ga in gedachten weer terug naar de boerderij. We hadden zo’n zelfde molen. Die is er lang niet meer, maar ik hoor mijn vader nog zeggen: ik bin bie de meule.